ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്സവമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലം അരികിലെത്തുമ്പോൾ ചർച്ചകളിൽ നിറയുന്നത് വികസനത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി പലപ്പോഴും ജാതിയും മതവുമാണ്. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ തങ്ങളുടെ വിജയത്തിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന തന്ത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതെളിക്കാറുണ്ട്. ഭൂരിപക്ഷ സമുദായമായ ഹിന്ദുക്കൾ തഴയപ്പെടുന്നുവെന്നും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ ന്യൂനപക്ഷ വോട്ടുകൾക്കായി മാത്രം നിലകൊള്ളുന്നുവെന്നുമുള്ള ഒരു വികാരം സമീപകാലത്തായി ശക്തമായി ഉയർന്നുവരുന്നത് നാം കാണുന്നു. ഇതിൻ്റെ പ്രധാന കാരണം ‘വോട്ട് ബാങ്ക്’ എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഭാസമാണ്. ഏകീകൃതമായി വോട്ട് ചെയ്യാൻ സാധ്യതയുള്ള വിഭാഗങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെക്കുമ്പോൾ, ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വലിയൊരു ജനവിഭാഗം തങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.
ചരിത്രപരമായി പരിശോധിച്ചാൽ, ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ പലപ്പോഴും സംഘടിത വോട്ട് ബാങ്കുകളെയാണ് ആശ്രയിക്കാറുള്ളത്. ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അത് നിർണ്ണായകമായ ഒരു ശക്തിയായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിനിടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജാതീയവും പ്രാദേശികവുമായ വൈവിധ്യങ്ങൾ കാരണം അവരുടെ വോട്ടുകൾ പല പാർട്ടികളിലായി ചിതറിപ്പോകുന്നു. ഈ ഭിന്നത രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് തങ്ങളുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് ഒരു വെല്ലുവിളിയാകില്ല എന്ന് അവർ കരുതുന്നുണ്ടാകാം. ഇതാണ് പലപ്പോഴും “ഹിന്ദുക്കളെ ആർക്കും വേണ്ട” എന്ന തോന്നലിലേക്ക് ഒരു വിഭാഗത്തെ നയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ജനാധിപത്യം എന്നത് വെറും കണക്കുകളുടെ കളി മാത്രമല്ല, മറിച്ച് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളുടെയും തുല്യമായ പങ്കാളിത്തവും പരിഗണനയും ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ പലപ്പോഴും പ്രത്യേക മതവിഭാഗങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ടുള്ള പദ്ധതികൾ കാണാൻ സാധിക്കും. ഇത് മറ്റു വിഭാഗങ്ങളിൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എല്ലാ പൗരന്മാരെയും തുല്യമായി കാണേണ്ട രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങൾ വോട്ട് ലാഭത്തിനായി ചില വിഭാഗങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു എന്ന പരാതിക്ക് പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുണ്ട്. ഭരണഘടനാപരമായ തുല്യത പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴും പ്രായോഗിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അപ്രീതിയോ പ്രീണനമോ അടിസ്ഥാനമാക്കി തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കപ്പെടുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് ചേർന്നതല്ല. ഭൂരിപക്ഷ സമുദായം തങ്ങളുടെ വോട്ടിന് വിലയില്ലെന്ന് കരുതുന്ന സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത് ദൂരവ്യാപകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും. അത് സമൂഹത്തിൽ ധ്രുവീകരണത്തിനും പരസ്പര വിശ്വാസമില്ലായ്മയ്ക്കും കാരണമായേക്കാം.
യഥാർത്ഥത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് വേണ്ടത് വോട്ടുകൾ മാത്രമാണ്. അതിനായി അവർ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ തയ്യാറാകുന്നു. ഹിന്ദു, മുസ്ലിം, ക്രിസ്ത്യൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള തരംതിരിക്കലുകൾ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ നിലനിൽപ്പിന്റെ ഭാഗമാണ്. സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത്തരം വേർതിരിവുകൾ കുറവാണെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരുമ്പോൾ കൃത്യമായ വിഭജനം നടത്താൻ പാർട്ടികൾ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇത് തിരിച്ചറിയുകയും ജാതിമത ചിന്തകൾക്കപ്പുറം വികസനത്തിനും തുല്യനീതിക്കും വേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം വളർത്തിയെടുക്കുകയുമാണ് ഇതിനുള്ള ശാശ്വത പരിഹാരം. ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗം മാത്രം പരിഗണിക്കപ്പെടുകയും മറ്റുള്ളവർ അവഗണിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന ചിന്ത പടരുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് ഗുണകരമല്ല. എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും അവിശ്വാസികൾക്കും തുല്യമായ പരിഗണന ലഭിക്കുന്ന, നീതിപൂർവ്വമായ ഒരു ഭരണക്രമമാണ് ജനാധിപത്യം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത്. വോട്ട് ബാങ്കുകൾക്ക് പിന്നാലെ പോകുന്ന പാർട്ടികൾ ആത്യന്തികമായി ജനങ്ങളുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള താൽപ്പര്യങ്ങളെ മറന്നുപോകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ ഇത്തരം വിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ചിന്തകൾ വോട്ടർമാരുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടാകേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
