മനുഷ്യജീവിതം എന്നത് അനന്തമായ കാലപ്രവാഹത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ബിന്ദുവല്ല, മറിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തുടരുന്ന ഒരു ഊർജ്ജശൃംഖലയുടെ തുടർച്ചയാണ്. ഈ ശൃംഖലയെയാണ് ഭാരതീയ ദർശനങ്ങൾ ‘കുലം’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. കുലധർമ്മം എന്നത് കേവലം ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ ആചാരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിലെ ചൈതന്യവും നമ്മുടെ ഭൗതിക ശരീരവും തമ്മിലുള്ള ഗാഢമായ ബന്ധമാണ്. ഈ ബന്ധത്തിൻ്റെ ചാലകശക്തിയാണ് ‘കുലദേവത’. ആധുനിക മനുഷ്യൻ ഭൗതികതയുടെ മോഹവലയത്തിൽപ്പെട്ട് ഈ ആത്മീയ വേരുകൾ അറുത്തുമാറ്റുമ്പോൾ, അവൻ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ രക്ഷാകവചത്തിന് പുറത്താവുകയും കഠിനമായ തിരിച്ചടികൾ നേരിടേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്നു.
കുലദേവത എന്നത് പുറത്തുള്ള ഒരു പ്രതിഷ്ഠ മാത്രമല്ല, അത് നമ്മുടെ രക്തത്തിലും ഡി.എൻ.എയിലും (DNA) ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആത്മീയ കോഡാണ്. ഓരോ കുലത്തിനും ഓരോ പ്രത്യേക ഊർജ്ജമുണ്ട് (Lineage Energy). നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ഉപാസിച്ചും പ്രാർത്ഥിച്ചും വളർത്തിയെടുത്ത ആ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സാണ് ആ കുലത്തിലെ ഓരോ അംഗത്തെയും നയിക്കുന്നത്. “ഓം കുലദേവതായൈ നമഃ” എന്ന മന്ത്രം ജപിക്കുമ്പോൾ നാം വാസ്തവത്തിൽ നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ മൂലധനത്തെയാണ് ഉണർത്തുന്നത്. ഈ ഉണർവ് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ ആത്മീയമായി അനാഥനാകുന്നു. കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന കരിയില പോലെ ദിശയില്ലാതെ അവൻ ഉഴലുന്നു. സമ്പത്ത് എത്രയുണ്ടായാലും മനസ്സിന് ലഭിക്കാത്ത ശാന്തിയും, കുടുംബങ്ങളിൽ വിട്ടുമാറാത്ത രോഗപീഡകളും, സന്താനഭാഗ്യത്തിലെ തടസ്സങ്ങളും വാസ്തവത്തിൽ കുലദേവതയുടെ കോപമല്ല, മറിച്ച് ആ ഊർജ്ജശൃംഖലയിൽ വന്ന വിള്ളലുകളാണ്.
ചിലർ കുലദേവതയെ അന്വേഷിക്കുന്നവരാണ്. ഇവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്, കാരണം അന്വേഷണം എന്നത് ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിൻ്റെ തുടക്കമാണ്. എന്നാൽ പലരും തങ്ങളുടെ കുലത്തെക്കുറിച്ചോ പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചോ അജ്ഞരാണ്. ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസവും നാഗരികതയും നമ്മുടെ വേരുകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവിനെ നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇതിനേക്കാൾ ഭയാനകമായ അവസ്ഥ കുലദേവതയെ അറിഞ്ഞിട്ടും വിസ്മരിക്കുന്നവരുടേതാണ്. അല്പം വിദ്യയും പണവും ലഭിക്കുമ്പോൾ, തന്നെ ഈ നിലയിലെത്തിച്ച പൂർവ്വികരുടെ തപസ്സിനെ പുച്ഛിച്ചുതള്ളുന്നവർ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ നീതിപീഠത്തിന് മുന്നിൽ കുറ്റവാളികളാണ്. താൻ കേവലം ഒരു വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് തൻ്റെ പിതാമഹന്മാരുടെ പ്രതീക്ഷയാണെന്ന് മറക്കുന്ന നിമിഷം മനുഷ്യൻ്റെ പതനം ആരംഭിക്കുന്നു. വിസ്മൃതി എന്നത് ആത്മീയമായ ആത്മഹത്യയാണ്.
ഭൗതികമായ സ്വത്തിനോടുള്ള അമിതമായ ആർത്തിയും കൂടെപ്പിറപ്പുകളോടുള്ള വിദ്വേഷവുമാണ് ഇന്നത്തെ കുടുംബങ്ങളെ തകർക്കുന്നത്. സഹോദരനെ ശത്രുവായി കാണുന്നവൻ വാസ്തവത്തിൽ സ്വന്തം കുലത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ് ഇളക്കുന്നത്. “വസന്തേ വസന്തേ ജ്യോതിഷാ യജേത” എന്ന വേദവാക്യം പോലെ ഒത്തൊരുമയോടെയുള്ള ആരാധനകളും കൂട്ടായ്മകളുമാണ് ഒരു കുലത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. രക്തബന്ധങ്ങളെ അകറ്റി നിർത്തിയും ചതിച്ചും സമ്പാദിക്കുന്ന ഓരോ അംശവും ഒരുവൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ‘വിഷമായി’ പരിണമിക്കും. അത്തരക്കാരെ പ്രാപഞ്ചികമായ തിരിച്ചടികൾ (Cosmic Backlash) തേടിവരും. ഇത് ഒരു ശാപമല്ല, മറിച്ച് തെറ്റ് തിരുത്താനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ കഠിനമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. കൈവിട്ടുപോയ ബന്ധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച തറവാടുകളും നിങ്ങളെ മാനസികമായി വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
ആത്മീയമായി നോക്കിയാൽ കുലദേവത പ്രീതി എന്നത് നമ്മുടെ മനസ്സിൻ്റെ ആത്മവിശ്വാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകമാണ്. കുലധർമ്മം പാലിക്കുന്നവന് ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും ഒരു അദൃശ്യകൈകളുടെ സഹായം ലഭിക്കും. “യഥാ കുലം തഥാ ശീലം” – കുലത്തിനനുസരിച്ചാണ് സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത്. ഉത്തമമായ കുലധർമ്മം പാലിക്കുന്ന വ്യക്തിയിൽ ധർമ്മബോധവും വിനയവും താനേ ഉണ്ടാകും. ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുമ്പോൾ വിനയം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, ലഭിച്ചതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവരില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം മണ്ണിലേക്കും വേരുകളിലേക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ ഓരോരുത്തരും തയ്യാറാകണം.
തറവാട് എന്നത് വെറുമൊരു കെട്ടിടമല്ല, അത് വംശത്തിൻ്റെ പുണ്യസങ്കേതമാണ്. തറവാട് വീടിൻ്റെ ഐശ്വര്യം നിലനിർത്തുന്നതും കുലദേവതയെ വന്ദിക്കുന്നതും കൂടെപ്പിറപ്പുകളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതും ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും കടമയാണ്. ഇത് ലംഘിക്കുന്നവൻ പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ താളത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചതാളത്തിന് വിരുദ്ധമായി ചലിക്കുന്ന ഏത് വസ്തുവും തകർക്കപ്പെടും എന്നത് പ്രകൃതിനിയമമാണ്. കുലധർമ്മത്തെ തിരിച്ചറിയുക, പൂർവ്വികരെ വന്ദിക്കുക, സ്നേഹത്തോടെ ബന്ധങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക—ഇതൊന്നുമാത്രമാണ് സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളിലേക്കുമുള്ള ഏകപാത.
