“സ്നേഹിക്ക ഉണ്ണി നീ നിന്നെ ദ്രോഹിക്കുന്ന ജനത്തേയും” എന്ന് മലയാളിയെ പഠിപ്പിച്ച കുമാരനാശാന്റെ ഉദാത്തമായ വരികൾ വെറുമൊരു കവിതാശകലമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടിത്തറയായിരുന്നു അത്. ശത്രുവിനെപ്പോലും സ്നേഹിക്കാനും മാനിക്കാനും പഠിപ്പിച്ച, പരസ്പര ബഹുമാനവും സഹിഷ്ണുതയും മുൻനിർത്തി വളർന്ന ഒരു വലിയ തലമുറയെയാണ് കേരളീയ പൊതുസമൂഹം ഒരു കാലത്ത് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തത്. സർഗ്ഗാത്മകതയും മാനവികതയും സമന്വയിച്ച ആ പഴയ പാഠ്യപദ്ധതികൾ കേവലം അക്ഷരജ്ഞാനം മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ ഉന്നതമായ മൂല്യങ്ങളെക്കൂടിയാണ് വരുംതലമുറയ്ക്ക് പകർന്നുനൽകിയത്. എന്നാൽ ഇന്ന് കാലം മാറിമറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിലും കലാലയങ്ങളിലും ഇന്ന് കേൾക്കുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെയോ അറിവിന്റെയോ വചനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അസഹിഷ്ണുതയുടെയും അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും ക്രൂരമായ യുദ്ധവിളികളാണ്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്-ഇടതുപക്ഷ സർക്കാരുകളുടെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടതും നിലവിൽ തുടരുന്നതുമായ പാഠ്യപദ്ധതി പരിഷ്കരണങ്ങൾ കേരളത്തിലെ കുട്ടികളെ എങ്ങോട്ടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം ഇന്ന് ഓരോ രക്ഷിതാവിനെയും സമൂഹത്തെയും ഒരുപോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ആശാന്റെ ഉദാത്തമായ മാനവിക ദർശനം പാടേ തകർക്കപ്പെട്ട്, ഇന്ന് “പറ്റിക്ക ഉണ്ണി നീ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ജനത്തേയും” എന്ന വികലവും സ്വാർത്ഥവുമായ ചിന്താഗതിയിലേക്ക് പുതിയ തലമുറ മാറ്റപ്പെടുകയാണോ എന്ന് നാം ഗൗരവമായി സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. മൂല്യങ്ങളുടെ ഈ വൻ തകർച്ചയും അരാജകത്വവും വിദ്യാലയ പടവുകളിൽ നിന്ന് തന്നെ ബോധപൂർവ്വം ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞേ മതിയാവൂ.
ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാനും, തെറ്റും ശരിയും വിവേചിച്ചറിയാനും കെൽപ്പുള്ള ഉത്തമ പൗരന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, കേരളത്തിൽ കഴിഞ്ഞ കുറേക്കാലമായി നടന്ന പാഠ്യപദ്ധതി പരിഷ്കരണങ്ങൾ ഇതിന് തികച്ചും വിരുദ്ധമായിരുന്നു എന്ന ആക്ഷേപം ഇന്ന് ശക്തമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ യഥാർത്ഥ അക്കാദമിക സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, അതിനെ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള പരീക്ഷണ വേദിയാക്കി മാറ്റി എന്ന ആശങ്ക രക്ഷിതാക്കൾക്കിടയിൽ വ്യാപകമാണ്. വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ് വളർത്തുക എന്ന വ്യാജേന, പരമ്പരാഗതമായ കുടുംബ-സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങളെ അധിക്ഷേപിക്കാനും തരംതാഴ്ത്താനുമുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് ഇവിടെ നടന്നത്. കലാലയങ്ങളെ അറിവുൽപ്പാദന കേന്ദ്രങ്ങളാക്കുന്നതിന് പകരം, രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് വേണ്ടി സമരം ചെയ്യാനും ചുമരെഴുതാനും പോസ്റ്റർ ഒട്ടിക്കാനും മാത്രമുള്ള കളിപ്പാവകളായി വിദ്യാർത്ഥികളെ മാറ്റിയെഴുതുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണ് ഇവിടെ ബോധപൂർവ്വം വളർത്തിയെടുത്തത്. സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നാൽ എന്തും ചെയ്യാനുള്ള ലൈസൻസ് ആണെന്ന് കുട്ടികളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ആശയങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും പരോക്ഷമായി പാഠപുസ്തകങ്ങളിലൂടെയും ക്യാമ്പസ് രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെയും കുത്തിവെക്കപ്പെടുന്നത്. മുതിർന്നവരോടുള്ള ആദരവ്, അധ്യാപകരോടുള്ള ബഹുമാനം, പരസ്പരമുള്ള സൌഹാർദ്ദം എന്നിവയെല്ലാം ‘പഴഞ്ചൻ’ ചിന്തകളായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സ്വന്തം നിലപാടുകളില്ലാത്ത, രാഷ്ട്രീയ യജമാനന്മാരുടെ ആജ്ഞാനുവർത്തികളായ ഒരു കൂട്ടം അരാജകവാദികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ മാത്രമേ ഇത്തരം വികലമായ വിദ്യാഭ്യാസ നയങ്ങൾ ഉപകരിക്കൂ എന്ന് സമൂഹം ഇന്ന് വൈകിയാണെങ്കിലും തിരിച്ചറിയുന്നു.
കേരളത്തിന് പുറത്തുള്ള മറ്റ് ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതികളെയും അവിടുത്തെ കുട്ടികളുടെ വളർച്ചയെയും നിരീക്ഷിച്ചാൽ നമുക്ക് വലിയൊരു വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കുട്ടികൾ ആഗോള തലത്തിൽ മത്സരിക്കാൻ തക്കവണ്ണം ശാസ്ത്ര-സാങ്കേതിക രംഗങ്ങളിലും, ഒപ്പം മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായ പൗരബോധത്തോടെയും കാഴ്ചപ്പാടുകളോടെയും വളർന്നുവരുമ്പോൾ, കേരളത്തിലെ കുട്ടികൾ വലിയൊരു സാംസ്കാരിക പ്രതിസന്ധിയിലാണ് ചെന്നുപെട്ടിരിക്കുന്നത്. അവിടെയെല്ലാം ഗവേഷണങ്ങൾക്കും സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾക്കും പുതിയ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുമ്പോൾ, ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയ അതിപ്രസരവും ക്യാമ്പസ് അക്രമങ്ങളും ലഹരി ഉപയോഗവുമാണ് വാർത്തകളിൽ നിറയുന്നത്. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കുട്ടികൾ തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന കുടുംബത്തിനും രാജ്യത്തിനും വേണ്ടി എങ്ങനെ മികച്ച പൗരന്മാരാകാം എന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഇവിടെ ‘പറ്റിക്കൽ’ ഒരു വലിയ കലയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അദ്ധ്വാനിക്കാതെ പണമുണ്ടാക്കാനും, നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കാനും, രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുപയോഗിച്ച് കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുമുള്ള കുറുക്കുവഴികളാണ് പുതിയ തലമുറയിലെ ഒരു വലിയ വിഭാഗം തിരയുന്നത്. മികച്ച ബിരുദങ്ങൾ നേടിയിട്ടും കേരളത്തിൽ തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നതും, തന്മൂലം നമ്മുടെ മിടുക്കരായ യൗവനം വിദേശങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടത്തോടെ പലായനം ചെയ്യുന്നതും ഇവിടുത്തെ പാഠ്യപദ്ധതിയുടെയും ദീർഘവീക്ഷണമില്ലായ്മയുടെയും ജീർണ്ണതയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്.
കേരളത്തിൽ ഇന്ന് നിത്യേനയെന്നോണം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്ന വാർത്തകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ക്രൂരമായ കൊലപാതകങ്ങൾ, സ്ത്രീപീഡനങ്ങൾ, കവർച്ചകൾ, കൊള്ളിവെപ്പുകൾ, ഗുണ്ടായിസം എന്നിവയാൽ നമ്മുടെ നാട് അശാന്തമാണെന്ന് കാണാം. കേവലം മുതിർന്നവർ മാത്രമല്ല, കലാലയങ്ങളിൽ പഠിക്കുന്ന കൗമാരക്കാർ പോലും ഇത്തരം ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങളുടെയും ക്വട്ടേഷൻ മാഫിയകളുടെയും ഭാഗമായി മാറുന്നു. ലഹരി മാഫിയകളുടെ പ്രധാന ഇരകൾ നമ്മുടെ സ്കൂൾ-കോളേജ് കുട്ടികളാണ് എന്നത് ഞെട്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ക്യാമ്പസുകളിൽ നടക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്രീയവും കൊലവിളികളും വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ പരാജയത്തിലേക്കാണ്. ക്രിമിനലുകൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ സംരക്ഷണം ലഭിക്കുമ്പോൾ, നിയമവ്യവസ്ഥയെ ഒട്ടും ഭയമില്ലാത്ത ഒരു തലമുറ ഇവിടെ വളരുന്നു. വെറും പോലീസിനെക്കൊണ്ടോ കർശനമായ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടോ മാത്രം സമൂഹത്തിലെ ഈ ക്രിമിനൽ വത്കരണവും മാഫിയ വത്കരണവും അവസാനിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടന്ന ശേഷം ശിക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം, കുറ്റകൃത്യം ചെയ്യാൻ തോന്നാത്ത വിധം മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ്. അവിടെയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ അനുയോജ്യമായ മൂല്യങ്ങൾ വളർത്തേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യത വരുന്നത്. എന്നാൽ നിലവിലെ പാഠ്യപദ്ധതി ഈ ചരിത്രപരമായ ദൗത്യത്തിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
കേരളീയ സമൂഹവും രക്ഷിതാക്കളും ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന ആശങ്ക ചെറുതല്ല. തങ്ങളുടെ മക്കൾ അറിവുള്ളവരായി വളരുന്നതിനൊപ്പം നല്ല മനുഷ്യത്വവും പൗരബോധവുമുള്ളവരായി ജീവിക്കണമെന്നാണ് ഓരോ മാതാപിതാക്കളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ആ ആഗ്രഹത്തിന് മേലാണ് നിലവിലെ വികലമായ രാഷ്ട്രീയ പാഠ്യപദ്ധതികൾ കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തുന്നത്. ഈ സാംസ്കാരിക നാശത്തിൽ നിന്നും നമ്മുടെ നാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ അടിയന്തിരമായി വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് സമഗ്രമായ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായേ തീരൂ. വിദ്യാലയങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷണശാലകളാക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുകയും പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയും വേണം. അക്കാദമിക വിഷയങ്ങൾക്കൊപ്പം കൃത്യമായ ധാർമ്മിക-മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസം പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമാക്കണം. പരസ്പര ബഹുമാനം, ജീവകാരുണ്യം, പൗരബോധം എന്നിവ ചെറുപ്രായം മുതലേ കുട്ടികളിൽ വളർത്തിയെടുക്കണം. കുട്ടികളിലെ കലാ-കായിക-സാംസ്കാരിക കഴിവുകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന പഴയ രീതികൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. വായനയും സർഗ്ഗാത്മക ചിന്തയും വളർത്തുന്ന അന്തരീക്ഷം സ്കൂളുകളിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കണം. നിയമങ്ങൾ കൊണ്ട് ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാം, എന്നാൽ വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട് മാത്രമേ മനസ്സിനെ സംസ്കരിക്കാൻ സാധിക്കൂ. നമ്മുടെ കുട്ടികൾ “പറ്റിക്ക ഉണ്ണി നീ…” എന്ന വികല ബോധത്തിലേക്ക് വീണുപോകാതിരിക്കാൻ, അവരെ വീണ്ടും “സ്നേഹിക്ക ഉണ്ണി നീ…” എന്ന ഉദാത്തമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്താൻ സമൂഹവും രക്ഷിതാക്കളും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു സാംസ്കാരിക തിരിച്ചറിവും പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായ പുനഃക്രമീകരണവും മാത്രമാണ് ഇതിന് ഏക പരിഹാരം.
✍️ ദിലീഷ് കണ്ണോത്ത്
