കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലം ഇന്ന് സമാനതകളില്ലാത്ത ധാർമ്മികച്യുതിയിലൂടെയും ആദർശശൂന്യതയിലൂടെയുമാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. ഒരു കാലത്ത് പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും അവകാശങ്ങൾക്കായി പൊരുതിപ്പയറ്റിയ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഇന്ന് വെറും ‘ഫാമിലി ലിമിറ്റഡ്’ കമ്പനികളായി അധഃപതിച്ചിരിക്കുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോലും കിരീടവും നേതാക്കളുടെ മക്കൾക്കും മരുമക്കൾക്കും വേണ്ടപ്പെട്ടവർക്കും മാത്രമായി സംവരണം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, വെയിലത്തും മഴയത്തും പാർട്ടിക്കായി ചോര നീരാക്കിയ സാധാരണ അണികൾ വെറും ചവിട്ടുപടികളായി മാറുകയാണ്.
അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ ഇന്ന് കേൾക്കുന്നത് ജനസേവനത്തിന്റെ മന്ത്രങ്ങളല്ല, മറിച്ച് കോടികളുടെ സീറ്റ് കച്ചവടത്തിന്റെ കിലുക്കങ്ങളാണ്. പാർട്ടിയോടോ ജനങ്ങളോടോ ഒരു കാലത്തും പ്രതിബദ്ധതയില്ലാത്ത പണച്ചാക്കുകൾ വൻതുക നൽകി സ്ഥാനാർത്ഥിത്വം വാങ്ങുമ്പോൾ, ആദർശത്തിന് അവിടെ ശവക്കല്ലറയൊരുങ്ങുന്നു. ഭരണാധികാരിയെ അതിശയോക്തിയോടെ പുകഴ്ത്തിയും പാദസേവ നടത്തിയും അധികാരത്തിന്റെ അപ്പക്കഷണങ്ങൾ കൈക്കലാക്കുന്നവർ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ പുതിയ പകർച്ചവ്യാധിയാണ്. സ്വന്തം നേതാക്കൾ തങ്ങളെ വിറ്റ് കാശാക്കുന്നത് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന അണികളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ ജനാധിപത്യത്തിന് തന്നെ അപമാനമാണ്.
കൂടാതെ, കേരളത്തിലെ ഇടത്-വലത് മുന്നണികൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന അപകടകരമായ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. വോട്ട് ബാങ്ക് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ന്യൂനപക്ഷ പ്രീണനം ഇന്ന് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക സന്തുലിതാവസ്ഥയെത്തന്നെ തകിടം മറിച്ചിരിക്കുന്നു. മതപരമായ പ്രീണനത്തിലൂടെ അധികാരം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികൾ, ഭൂരിപക്ഷ സമൂഹമായ ഹിന്ദുക്കളുടെ താല്പര്യങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും ബോധപൂർവ്വം അവഗണിക്കുകയാണ്. വിശ്വാസസംരക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലായാലും ക്ഷേത്ര ഭരണത്തിലായാലും ഹിന്ദു സമൂഹം നേരിടുന്ന വിവേചനം പകൽപോലെ വ്യക്തമാണ്. ഒരു വിഭാഗത്തെ മാത്രം താലോലിക്കുകയും മറുവിഭാഗത്തെ രണ്ടാംതരം പൗരന്മാരായി കാണുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ‘സ്യൂഡോ സെക്യുലറിസം’ (കപട മതേതരത്വം) നാടിനെ വിഭജനത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.
ഭരണാധികാരിയെ “കാരണഭൂതൻ” എന്ന് വിളിച്ച് ദൈവതുല്യനാക്കുന്നത് അണികളുടെ സ്നേഹം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ വഴിവിട്ട നീക്കങ്ങൾക്ക് സംരക്ഷണം ലഭിക്കാനാണ്. നേതാക്കളുടെ മക്കൾക്കും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും വേണ്ടി പാർട്ടിയുടെ തത്വസംഹിതകൾ തിരുത്തിയെഴുതപ്പെടുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരനായ പ്രവർത്തകൻ ഇന്നും തെരുവിലെ അടിപിടികളിലും കേസുകളിലും കുടുങ്ങി ജീവിതം ഹോമിക്കുന്നു. ഈ വഞ്ചന തിരിച്ചറിയാൻ വൈകുന്ന അണികൾ സ്വന്തം നാടിന്റെയും വരുംതലമുറയുടെയും ഭാവി കൂടിയാണ് ഇരുട്ടിലാക്കുന്നത്.
നമുക്ക് വേണ്ടത് നമ്മുടെ മണ്ണും മനസ്സും അറിയുന്ന, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് വളർന്നുവന്ന പ്രാദേശിക സ്ഥാനാർത്ഥികളെയാണ്. മുകളിൽ നിന്ന് കെട്ടിയിറക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളോ, പണക്കൊഴുപ്പിൽ സീറ്റ് വാങ്ങിയവരോ, പ്രീണന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഇടനിലക്കാരോ ഒരിക്കലും ജനപ്രതിനിധികളാകാൻ യോഗ്യരല്ല. വോട്ട് എന്നത് നേതാക്കൾക്ക് കോടികൾ സമ്പാദിക്കാനോ അവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ വാഴിക്കാനോ ഉള്ള ലൈസൻസല്ല. അത് അനീതിക്കെതിരായ പോരാട്ടമാണ്.
മാറ്റങ്ങൾ താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന് തുടങ്ങണം. അന്ധമായ പാർട്ടി ഭക്തി വെടിഞ്ഞ്, ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അണികൾ തയ്യാറാകണം. അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിൽ പണവും ബന്ധുത്വവും പ്രീണനവും മാത്രം മാനദണ്ഡമാകുന്ന രാഷ്ട്രീയ ശൈലിക്ക് അന്ത്യം കുറിക്കണം. രാഷ്ട്രീയമേതായാലും, സ്വന്തം നാടിനെയും വിശ്വാസത്തെയും തനിമയെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന പ്രാദേശിക പ്രതിഭകളെ മാത്രം വിജയിപ്പിക്കുക. കുടുംബ രാഷ്ട്രീയ കച്ചവടങ്ങളെയും വിവേചനങ്ങളെയും വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ വോട്ടർമാർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമാണ് ഓരോ വോട്ടും. അത് വിവേകപൂർവ്വം വിനിയോഗിക്കുക.
