രുദ്രൻ
ലോകചരിത്രത്തിൽ സമത്വത്തിൻ്റെയും തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ ഉദ്ധാരണത്തിൻ്റെയും ആകർഷകമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങളുമായി കടന്നുവരികയും, പ്രായോഗിക തലത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ചോരയും കണ്ണീരും വീഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ക്രൂരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയാണ് കമ്യൂണിസം. ജനങ്ങളെ കബളിപ്പിക്കുന്ന പ്രീണന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിലൂടെ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കുന്ന ഇവർ, പിന്നീട് വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും മനുഷ്യൻ്റെ സ്വാഭാവികമായ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തെയും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ അവൻ്റെ ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളിൽ നിന്നും സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിൽ നിന്നും അടർത്തിമാറ്റി, കേവലം ഒരു പാർട്ടി യന്ത്രമാക്കി മാറ്റുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് വൽക്കരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തെ അരാജകത്വത്തിലേക്കും അടിമത്തത്തിലേക്കുമാണ് നയിക്കുന്നത്.
കമ്യൂണിസം ഒരു വ്യക്തിയിൽ ആദ്യം കുത്തിവെക്കുന്നത് നിലവിലുള്ള എല്ലാ വ്യവസ്ഥിതികളോടും നിയമങ്ങളോടുമുള്ള കടുത്ത അന്ധമായ വിദ്വേഷമാണ്. നിയമവും കോടതിയും പോലീസും തങ്ങളുടെ വർഗ്ഗശത്രുക്കളുടെ ഉപകരണങ്ങളാണെന്ന് അണികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, അവരിൽ സ്വാഭാവികമായ നിയമലംഘന മനോഭാവവും ക്രിമിനൽ ചിന്തകളും വളർത്തിയെടുക്കുന്നു.
പാർട്ടിയുടെ ആജ്ഞകൾക്ക് മുന്നിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയും ബുദ്ധിയും പണയപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുന്നതോടെ ഒരു നല്ല മനുഷ്യനിലെ കാരുണ്യവും സ്നേഹവും പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാകുന്നു. രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും പോലും ചതിക്കാനും ഇല്ലാതാക്കാനും ഇവർ മടിക്കാത്ത അവസ്ഥ വരുന്നു.
കുടുംബം, മതം, പാരമ്പര്യ ആചാരങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ഒരു മനുഷ്യനെ ധാർമ്മികമായി നിലനിർത്തുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. ഇവയെ തകർക്കുക എന്നത് കമ്യൂണിസത്തിൻ്റെ പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യമാണ്. മാതാപിതാക്കളും മക്കളും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവിക ബന്ധങ്ങളേക്കാൾ പ്രാധാന്യം പാർട്ടിയോടുള്ള കൂറിനാണ് എന്ന് ഇവർ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ചരിത്രത്തിലെ പല കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഏകാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിലും സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ പാർട്ടിക്കെതിരെ സംസാരിച്ചതിന് ഒറ്റിക്കൊടുത്ത മക്കളെ ഹീറോകളായി ചിത്രീകരിച്ച ക്രൂരമായ ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യൻ്റെ മാനസിക സമാധാനത്തിനും ഒത്തൊരുമയ്ക്കും കാരണമായിരുന്ന ആചാരങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും ‘അന്ധവിശ്വാസം’ എന്ന് വിളിച്ച് അധിക്ഷേപിക്കുന്നതിലൂടെ, വ്യക്തിയെ വൈകാരികമായി ശൂന്യനാക്കി മാറ്റുന്നു. ഈ ശൂന്യതയിലേക്ക് പാർട്ടിയെയും നേതാക്കളെയും പ്രതിഷ്ഠിക്കുക എന്നതാണ് ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ തന്ത്രം.
ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ച് പുറമേക്ക് വാചാലരാകുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ വിയോജിക്കുന്നവരോട് കാണിക്കുന്നത് അങ്ങേയറ്റം പ്രാകൃതവും ക്രൂരവുമായ പ്രതികാര നടപടികളാണ്. തങ്ങളുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തെയും അന്തസ്സിനെയും കള്ളപ്രചരണങ്ങളിലൂടെയും സൈബർ ആക്രമണങ്ങളിലൂടെയും പൊതുസമൂഹത്തിൽ തകർക്കാൻ ഇവർക്ക് പ്രത്യേക വൈദഗ്ധ്യമുണ്ട്.
പാർട്ടിക്കെതിരെ നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളുമായി നാട്ടുകാർ സഹകരിക്കുന്നത് വിലക്കുന്ന സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടുത്തലും, അവർക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങളോ തൊഴിലോ ചെയ്യാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുന്ന ഊരുവിലക്കും ഇവരുടെ സ്ഥിരം ശൈലിയാണ്. ആശയപരമായി നേരിടാൻ കഴിയാത്തവരെ കൊലപാതക രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെ കായികമായി ഉന്മൂലനം ചെയ്ത് സമൂഹത്തിൽ കടുത്ത ഭീതി പടർത്താനും ഇവർ മടിക്കാറില്ല.
സമൂഹത്തെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിലനിർത്തിയാൽ മാത്രമേ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾക്ക് നിലനിൽപ്പുള്ളൂ എന്നതിനാൽ, ബോധപൂർവ്വമായ വികസന വിരുദ്ധതയാണ് ഇവർ എവിടെയും നടപ്പിലാക്കുന്നത്. നോക്കുകൂലി, അനാവശ്യ സമരങ്ങൾ, യൂണിയൻ ഗുണ്ടായിസം എന്നിവയിലൂടെ വളർന്നുവരുന്ന വ്യവസായങ്ങളെയും സംരംഭങ്ങളെയും ഇവർ അടിച്ചമർത്തുന്നു. വ്യവസായങ്ങളും തൊഴിലവസരങ്ങളും ഇല്ലാതാകുന്നതോടെ സാധാരണക്കാരൻ്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനുള്ള ശേഷി നഷ്ടപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് സർക്കാരിൻ്റെയോ പാർട്ടിയുടെയോ ആനുകൂല്യങ്ങൾക്കായി കൈനീട്ടേണ്ടി വരുന്ന ‘ആശ്രിത വർഗ്ഗമായി’ ജനങ്ങൾ മാറുന്നു. ഈ സാമ്പത്തിക അടിമത്തമാണ് കമ്യൂണിസത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ഇന്ധനം. വിജ്ഞാനത്തിന് പകരം അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെയും വിദ്വേഷത്തിൻ്റെയും പാഠശാലകളായി ക്യാമ്പസുകളെ മാറ്റിയെടുക്കുന്നതിലൂടെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെയും ഇവർ തകർക്കുന്നു.
അണികളെ ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെയും ത്യാഗത്തിൻ്റെയും വിപ്ലവ വീര്യത്തിൻ്റെയും ലഹരിയിൽ നിർത്തുമ്പോൾ, നേതാക്കൾ നടത്തുന്ന ആഡംബര ജീവിതം ഇവരുടെ കപടതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ്. എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരാണെന്ന് പ്രസംഗിക്കുന്ന ഇവർക്കിടയിൽ സാധാരണക്കാരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതിയ പ്രഭുത്വ വർഗ്ഗമാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. പൊതുമുതലും പാർട്ടി ഫണ്ടുകളും ഉപയോഗിച്ച് നേതാക്കളും അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും അതിസമ്പന്നരായി മാറുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരൻ്റെ ദാരിദ്ര്യം വെറുമൊരു പ്രസംഗ വിഷയം മാത്രമായി മാറുന്നു. പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളെയും മുതലാളിത്തത്തെയും പൊതുവേദികളിൽ കടുത്ത ഭാഷയിൽ ചീത്തവിളിക്കുന്ന ഇതേ നേതാക്കളുടെ മക്കൾ പഠിക്കുന്നതും ജീവിക്കുന്നതും വിദേശത്തുള്ള ആഡംബര സുഖസൗകര്യങ്ങളിലാണ്. അണികളുടെ മക്കൾ നാട്ടിൽ തെരുവ് യുദ്ധങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്ത് ജയിലറകളിൽ കഴിയുമ്പോൾ, നേതാക്കളുടെ മക്കൾ വിദേശ കമ്പനികളിൽ ഉയർന്ന പദവികളിൽ സുരക്ഷിതരായി ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പാണ് എവിടെയും കാണാൻ കഴിയുന്നത്.
മനുഷ്യൻ്റെ സ്വാഭാവിക പുരോഗതിക്കും സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വത്തിനും ഏറ്റവും വലിയ ഭീഷണിയാണ് കമ്യൂണിസം. അത് വ്യക്തിയെ അടിമയാക്കുന്നു, കുടുംബങ്ങളെ തകർക്കുന്നു, സംസ്കാരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു, സാമ്പത്തിക രംഗം തരിശാക്കുന്നു. സാധാരണക്കാരെ സ്ഥിരമായി ദാരിദ്ര്യത്തിലും ഭയത്തിലും നിർത്തിക്കൊണ്ട്, ഒരു കൂട്ടം നേതാക്കൾക്ക് മാത്രം സുഖമായി ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു കപട മാഫിയാ വ്യവസ്ഥിതി മാത്രമാണ് കമ്യൂണിസം എന്നത് ചരിത്രവും വർത്തമാനകാലവും ഒരുപോലെ തെളിയിക്കുന്നു. ഒരു ജനതയുടെയും രാജ്യത്തിൻ്റെയും നന്മയ്ക്കായി ഈ വിനാശകരമായ ചിന്താഗതിയെ സമൂഹം പൂർണ്ണമായും ബഹിഷ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
