ഭാരതത്തിൻ്റെ ആത്മാവും തനിമയും കുടികൊള്ളുന്നത് നമ്മളുടെ ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ അക്ഷയപാത്രമായി നിലകൊള്ളുന്നത് നമ്മളുടെ ഗ്രാമങ്ങളാണ്. നഗരങ്ങൾ ഭൗതിക പുരോഗതിയുടെയും വ്യവസായങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറുമ്പോഴും, നാടിന്റെ തനിമയും സനാതന ധർമ്മത്തിൻ്റെ മൂല്യങ്ങളും ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളും അതേപടി നിലനിൽക്കുന്നത് ഗ്രാമീണ അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാങ്കേതിക, സാംസ്കാരിക, സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഘടനയെത്തന്നെ ഉലച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
പാശ്ചാത്യവൽക്കരണം, ഭൗതികവാദപരമായ ചിന്താഗതികൾ, ലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്ത നഗരവൽക്കരണം, ആസൂത്രിതമായ മതപരിവർത്തനങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക അധിനിവേശങ്ങൾ എന്നിവ ഇന്ന് ഭാരതീയ ഗ്രാമങ്ങളെ സാരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിലാണ് ഭാരതീയ സംസ്കാരത്തിൻ്റെയും സനാതന ധർമ്മത്തിൻ്റെയും സംരക്ഷണത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്ന വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്ത് പോലുള്ള ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതിൻ്റെ ആനുകാലിക പ്രാധാന്യം വർദ്ധിക്കുന്നത്.
ആധുനിക ഭാരതത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങൾ ഒരേ സമയം വികസനത്തിൻ്റെ സാധ്യതകളും സാംസ്കാരികമായ വലിയ തകർച്ചയുടെ വെല്ലുവിളികളും നേരിടുന്നുണ്ട്. ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൻ്റെ വരവോടെ സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും വിനോദമാധ്യമങ്ങളുടെയും സ്വാധീനം ഗ്രാമീണ യുവജനങ്ങളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
പരമ്പരാഗതമായി കൈമാറിവന്ന ആചാരങ്ങൾ, കഥകൾ, നാടൻ കലകൾ, കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ മൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് പുതിയ തലമുറ അകന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിനൊപ്പം, ഗ്രാമീണ മേഖലകളിലെ പാവപ്പെട്ടവരെയും വനവാസി-പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളെയും ലക്ഷ്യമിട്ട് നടക്കുന്ന ആസൂത്രിതമായ മതപരിവർത്തനങ്ങൾ വലിയ ഭീഷണിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്. സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ നൽകിയും, വ്യാജ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകിയും, വിദ്യാഭ്യാസ-ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളുടെ മറവിൽ പ്രവർത്തിച്ചുമാണ് ഇത്തരം ശക്തികൾ ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് കടന്നുകയറുന്നത്. ഇത് ഗ്രാമങ്ങളിലെ ജനസംഖ്യാപരമായ സമതുലിതാവസ്ഥയെ തെറ്റിക്കുകയും കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഐക്യം തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇതിനുപുറമേ, ചില മേഖലകളിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന ജാതീയമായ വേർതിരിവുകൾ ഹിന്ദുസമാജത്തിൻ്റെ ഐക്യത്തിന് വലിയ തടസ്സമാണ്. സമാജത്തെ ജാതിയുടെ പേരിൽ ഭിന്നിപ്പിച്ച് സ്വാർത്ഥ ലാഭം കൊയ്യാനും, ഹൈന്ദവ ഐക്യം തകർക്കാനും ചില ശക്തികൾ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ഭാരതത്തിലെ ഗ്രാമങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്ന മറ്റൊരു വലിയ സാമൂഹിക വിപത്താണ് ലഹരിമരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗം. യുവാക്കളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് നടക്കുന്ന ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ കുടുംബ തകർച്ചയ്ക്കും കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതിനും കാരണമാകുന്നു.
കാർഷിക മേഖല നേരിടുന്ന തിരിച്ചടികളും ഗ്രാമങ്ങളിൽ മെച്ചപ്പെട്ട തൊഴിലവസരങ്ങളുടെ അഭാവവും കാരണം യുവാക്കൾ വൻതോതിൽ നഗരങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറുന്നതും ഗ്രാമങ്ങളിലെ സാംസ്കാരികവും സാമൂഹികവുമായ സജീവത കുറയ്ക്കുന്നു.
1964-ൽ രൂപീകൃതമായതു മുതൽ ഹിന്ദുസമാജത്തിൻ്റെ സംഘാടനത്തിനും ധർമ്മരക്ഷയ്ക്കുമായി നിലകൊള്ളുന്ന പ്രസ്ഥാനമാണ് വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്ത്. “ധർമ്മോ രക്ഷതി രക്ഷിതഃ” എന്ന ആപ്തവാക്യം മുറുകെപ്പിടിച്ചാണ് സംഘടന പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഗ്രാമങ്ങളിലെ ഓരോ ഹൈന്ദവ കുടുംബത്തെയും സംഘടനയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാന ദൗത്യം. ജാതി-മത-ഭാഷാ ചിന്തകൾക്കതീതമായി എല്ലാ ഹിന്ദുക്കളെയും ഒരൊറ്റ സമാജമായി കോർത്തിണക്കാൻ വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തിന് സാധിക്കുന്നു. സനാതന ധർമ്മത്തിൻ്റെ ശരിയായ തത്ത്വങ്ങൾ ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനായി സത്സംഗങ്ങൾ, ഗീതാ പാരായണം, രാമായണ മാസാചരണം എന്നിവ സംഘടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ജനങ്ങളിൽ ധാർമ്മികബോധം വളർത്താൻ സംഘടനയുടെ ‘ധർമ്മപ്രസാർ’ വിഭാഗം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സമാജത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അനാചാരങ്ങൾക്കും ജാതീയമായ വേർതിരിവുകൾക്കുമെതിരെ ശക്തമായ ബോധവൽക്കരണവും സംഘടന നടത്തുന്നുണ്ട്.
വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തിൻ്റെ ശക്തി എന്നത് അതിൻ്റെ സഹോദര സംഘടനകളും വിപുലമായ പ്രവർത്തന മേഖലകളുമാണ്. ഗ്രാമീണ തലത്തിൽ യുവാക്കളെ കായികമായും മാനസികമായും ആത്മീയമായും പ്രാപ്തരാക്കുന്നതിൽ ബജ്രംഗ്ദൾ വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നു. യുവാക്കൾക്കിടയിൽ ദേശഭക്തിയും സാംസ്കാരിക അഭിമാനവും വളർത്തുന്നതിനൊപ്പം, ഗ്രാമീണ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ലായ കന്നുകാലികളുടെ സംരക്ഷണത്തിനായും (ഗോരക്ഷ) ബജ്രംഗ്ദൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനും ശാക്തീകരിക്കുന്നതിനും മാതൃശക്തിയും ദുർഗ്ഗാവാഹിനിയും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. കുട്ടികളിൽ നല്ല സംസ്കാരം വച്ചുപുലർത്താനും, സ്വയംതൊഴിൽ പരിശീലനങ്ങളിലൂടെ സ്ത്രീകളെ സാമ്പത്തികമായി നിലനിർത്താനും മാതൃശക്തി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കൂടാതെ, ‘ഏകാദ്ധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങൾ’ വഴി ഗ്രാമങ്ങളിലെ പാവപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും, മെഡിക്കൽ ക്യാമ്പുകൾ വഴി ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളും എത്തിക്കാൻ ‘സേവാ വിഭാഗ്’ നിരന്തരം പരിശ്രമിക്കുന്നു.
വർത്തമാനകാല രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ഗ്രാമങ്ങളിൽ വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തിൻ്റെ സാന്നിധ്യം കൂടുതൽ ശക്തമാകേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ബാഹ്യമായ സാംസ്കാരിക അധിനിവേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഗ്രാമങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനും, ഗ്രാമക്ഷേത്രങ്ങളെ കേവലം ആരാധനാ കേന്ദ്രങ്ങൾ എന്നതിലുപരി സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങളാക്കി മാറ്റാനും ഇത് ആവശ്യമാണ്. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന ആസൂത്രിത മതപരിവർത്തനങ്ങളെ നിയമപരമായും സാമൂഹികമായും പ്രതിരോധിക്കാനും, തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട് സ്വന്തം ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ചുപോയവരെ തിരികെ സ്വീകരിക്കുന്ന പരാവർത്തന പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനും ഗ്രാമീണ തലത്തിലുള്ള കമ്മിറ്റികൾക്ക് കഴിയും. നാടൻ പശുക്കളുടെ സംരക്ഷണവും ജൈവകൃഷിയുടെ പ്രചാരണവും വഴി ഗ്രാമീണ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും സംഘടന ലക്ഷ്യമിടുന്നു.
ജാതിയുടെ പേരിൽ ഉയർന്നുവരുന്ന സംഘർഷങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കി, “ഹിന്ദവഃ സോദരാഃ സർവ്വേ” (എല്ലാ ഹിന്ദുക്കളും സഹോദരങ്ങളാണ്) എന്ന സന്ദേശം ഗ്രാമങ്ങളിൽ എത്തിക്കാൻ സാധിച്ചാൽ അവിടെ സാമൂഹിക ശാന്തിയും ഐക്യവും പുലരും. ലഹരിമരുന്ന്, മറ്റ് അനാചാരങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഗ്രാമീണ യുവാക്കളെ അകറ്റി നിർത്തി അവരെ ദേശസേവനത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ശക്തമായ സംഘടനാ സംവിധാനം അനിവാര്യമാണ്. ഇതിനായി സമ്പൂർണ്ണ ഗ്രാമസമ്പർക്കം പുലർത്തുകയും, പ്രാദേശികമായി യോഗങ്ങൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയും വേണം. ഗ്രാമങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിഭവങ്ങളുടെ അഭാവവും വിവിധ എതിർപ്പുകളും തരണം ചെയ്യാൻ കൃത്യമായ ആസൂത്രണം ആവശ്യമാണ്.
സനാതന ധർമ്മത്തിൻ്റെ നിലനിൽപ്പും ഭാരതത്തിൻ്റെ അഖണ്ഡതയും ഉറപ്പുവരുത്തണമെങ്കിൽ ഹിന്ദുസമാജം ജാതി-ദേശ ഭേദമന്യേ ഒന്നിക്കേണ്ടത് ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ അനിവാര്യതയാണ്. നമ്മുടെ സംസ്കാരവും പാരമ്പര്യവും സംരക്ഷിക്കാനും, ഗ്രാമങ്ങളെയും നാടിനെയും ശക്തമാക്കാനും ഓരോ ഹിന്ദുവിനും വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. അതിനാൽ, വെറുതെ കാഴ്ചക്കാരായി നിൽക്കാതെ, സനാതന ധർമ്മത്തിൻ്റെ രക്ഷയ്ക്കായും സമാജത്തിൻ്റെ പുരോഗതിക്കായും അഹോരാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തിൻ്റെ ഭാഗമാകാൻ ഓരോ ഭാരതീയനോടും, എല്ലാ ഹിന്ദുക്കളോടും അഭ്യർത്ഥിക്കുകയാണ്.
”സംഘേ ശക്തി കലിയുഗേ” എന്ന പ്രമാണത്തെ ഉൾക്കൊണ്ട്, വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്ത് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ദേശസ്നേഹത്തിൻ്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് അണിചേരേണ്ടത് നാളെയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന് അത്യാവശ്യമാണ്. വ്യക്തിപരമായ താല്പര്യങ്ങൾക്കപ്പുറം സമാജ നന്മ മുന്നിൽ നിർത്തി, വരുംതലമുറയ്ക്കായി നമ്മുടെ സംസ്കാരം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തുമായി കൈകോർത്ത് പ്രവർത്തിക്കാൻ എല്ലാ ഹൈന്ദവ സഹോദരീസഹോദരന്മാരും മുന്നോട്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒന്നിച്ച് അണിനിരന്നാൽ മാത്രമേ സുദൃഢവും സമൃദ്ധവുമായ ഒരു നവഭാരതം പടുത്തുയർത്താനും സനാതന ധർമ്മത്തിന്റെ പതാക വാനോളം ഉയർത്താനും നമുക്ക് സാധിക്കൂ.
