ഫാവോസില് അരങ്ങേറിയ അഗര്ബത്തി എന്ന നാടകത്തെ ആസ്പദമാക്കിയ സംവാദം, അക്രമത്തെയും അനീതിയെയും നിസ്സംഗമായി കണ്ടുനില്ക്കുന്ന പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ ധാര്മ്മിക ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെ കനത്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഗൗരവകരമായ ചര്ച്ചയായി മാറി. റുവന്തി ഡി ചിക്കേര മോഡറേറ്ററായ സെഷന് കേവലമായ നാടകവിശകലനത്തിനപ്പുറം, സമകാലിക സമൂഹം പുലര്ത്തുന്ന “അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള നിശബ്ദത”യെ വിചാരണ ചെയ്യുന്ന ബൗദ്ധിക വേദിയായി വികസിച്ചു.
ആശിഷിന്റെ രചനയിലും സ്വാതി ദുബെയുടെ സംവിധാനത്തിലുമൊരുങ്ങിയ അഗര്ബത്തി, ബെഹ്മയി കൂട്ടക്കൊലയുടെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലത്തിലാണ് നില്ക്കുന്നത്. കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യപ്പെട്ട താക്കൂര് പുരുഷന്മാരുടെ വിധവകളെ പുനരധിവസിപ്പിക്കാനായി സര്ക്കാര് ആരംഭിക്കുന്ന അഗര്ബത്തി നിര്മ്മാണശാല—ബാഹ്യമായി ക്ഷേമപദ്ധതിയായി തോന്നുന്ന ഈ ഇടം, അകത്ത് അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട രോഷത്തിന്റെയും പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത കുറ്റബോധത്തിന്റെയും അഗ്നിപര്വ്വതമായി നാടകത്തില് മാറുന്നു. “എന്തുകൊണ്ടാണ് കൂട്ടക്കൊലകള് എപ്പോഴും പുരുഷന്മാരില് മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യം നാടകത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റി, നിശബ്ദതയിലൂടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് കൂട്ടുനില്ക്കുന്നവരുടെ ധാര്മ്മികതയെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.
അക്രമം നേരിട്ട് ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കിലും, അക്രമികള്ക്കൊപ്പം പ്രതിഷേധമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവര് ആ കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നുവെന്ന റുവന്തിയുടെ നിരീക്ഷണം സംവാദത്തിന് പുതിയ ആഴം നല്കി. ജനപ്രിയ സിനിമകളുടെ ലളിതമായ ആഖ്യാനങ്ങളെ മറികടന്ന് അധികാരഘടനയെ കീറിമുറിക്കുന്ന സംവാദമാണ് തന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ന് നാടകകൃത്ത് ആശിഷ് വ്യക്തമാക്കി. സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തിനൊപ്പം തന്നെ പുരുഷന്മാരുടെ ചിന്താഗതികളില് മാറ്റം വരുത്താതെ പുരുഷാധിപത്യത്തിന്റെ വേരറുക്കാനാകില്ലെന്നും, മാറ്റത്തിന്റെ സന്ദേശം പെണ്കുട്ടികളേക്കാള് ആണ്കുട്ടികളിലേക്കാണ് ശക്തമായി എത്തേണ്ടതെന്നും അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.
അഭിനേതാക്കള് വേഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പങ്കുവെച്ച അനുഭവങ്ങള് കേവലം അഭിനയമല്ല, ഓരോ സ്ത്രീയും ദിനംപ്രതി നേരിടുന്ന “ചെറുയുദ്ധങ്ങളുടെ” ആവിഷ്കാരമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. ഓരോ സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിലും നടക്കുന്ന വൈകാരിക-ശാരീരിക അന്തര്യുദ്ധത്തെ ശ്വേത ഓര്മ്മിപ്പിച്ചപ്പോള്, ഭര്ത്താവിനെ ദൈവമായി കണ്ട് ക്രൂരത സഹിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ ദയനീയാവസ്ഥ പല്ലവി ‘ലാജോ’യിലൂടെ ശക്തമായി അവതരിപ്പിച്ചു. ജാതിയും ലിംഗഭേദവും വ്യക്തിത്വങ്ങളെ എങ്ങനെ അടിച്ചമര്ത്തുന്നു എന്ന ബോധ്യത്തിലേക്ക് നാടകം തങ്ങളെ നയിച്ചുവെന്ന് ജിനമണി, ശശി, അമന് എന്നിവര് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി.
അരങ്ങിലെ ഓരോ ചലനവും സമൂഹത്തിലെ അസമത്വങ്ങളെ ഓര്മ്മിപ്പിച്ചുവെന്നും, അലുമിനിയം പെട്ടിയില് അടിക്കുമ്പോള് ഉയരുന്ന ശബ്ദം ഉള്ളിലെ അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ട രോഷത്തിന്റെ പ്രതിധ്വനിയാണെന്നും പ്രേക്ഷകര് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. നിശബ്ദ കാഴ്ചക്കാരാകുന്നത് എങ്ങനെ അക്രമിക്ക് തുല്യമാകുന്നു എന്ന വിഷയത്തില് കലാകാരന്മാരും സദസ്സും തമ്മില് നടന്ന തുറന്ന ആശയവിനിമയം, ഈ സംവാദത്തെ ശക്തമായ സാമൂഹിക വിചാരണയായി മാറ്റി.
അമന്, ഹര്ഷിത, ശശി, വന്ദിത്, അഞ്ജലി, ശ്വേത, ആശിഷ്, പല്ലവി, സൃഷ്ടി, ജിനമണി തുടങ്ങിയവര് പങ്കെടുത്ത ഈ സെഷന്—ചരിത്രം, രാഷ്ട്രീയം, ലിംഗനീതി എന്നിവ ഒത്തുചേരുന്ന സമകാലിക സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണാടിയായി.
