ഭാരതീയ ചിന്താധാരയുടെയും ജീവിതക്രമത്തിൻ്റെയും ആധാരശിലകളായ സത്യം, സത്വം, സംസ്കാരം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവകരമായ പുനർചിന്തനം അനിവാര്യമായ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്. “സത്യമേവ ജയതേ നാനൃതം” എന്ന ഉപനിഷദ് വാക്യം ഭാരതത്തിൻ്റെ ആത്മാവായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ആ സത്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ ആത്മനാശത്തിന് തുല്യമാണ്. ഹൈന്ദവ ദർശനങ്ങൾ പ്രകാരം സത്യം എന്നത് കേവലം വാക്കുകളിലെ കൃത്യതയല്ല, മറിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ നിലനിൽപ്പിന് ആധാരമായ ധർമ്മം തന്നെയാണ്. ഈ സത്യത്തോടും നൂറ്റാണ്ടുകളായി കൈമാറി വന്ന ഉന്നതമായ സംസ്കാരത്തോടും മുഖം തിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം സ്വയം കുഴിക്കുന്ന കുഴിയിൽ വീഴുമെന്നത് ചരിത്രപരമായ സത്യമാണ്. ആധുനികതയുടെയും ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിൻ്റെയും അതിപ്രസരത്തിൽ സ്വന്തം വേരുകൾ മറക്കുന്ന ഹിന്ദുസമൂഹം നേരിടാൻ പോകുന്ന തിരിച്ചടികൾ സമാനതകളില്ലാത്തതായിരിക്കും.
ഒരു ജനതയുടെ നിലനിൽപ്പ് അവരുടെ സ്വത്വബോധത്തിലാണ് അഥവാ ‘സത്വ’ത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. താൻ ആരാണെന്നും തൻ്റെ പൂർവ്വികർ ലോകത്തിന് നൽകിയ സംഭാവനകൾ എന്താണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് ഒരു സമൂഹത്തിൻ്റെ കരുത്ത്. എന്നാൽ ഇന്ന് കണ്ടുവരുന്നത് സ്വന്തം പാരമ്പര്യത്തെ അപകർഷതാബോധത്തോടെ കാണുകയും അന്യമായ സംസ്കാരങ്ങളെ അന്ധമായി അനുകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണതയാണ്. സാംസ്കാരികമായ ഈ അടിമത്തം സത്യത്തിൽ നിന്നുള്ള വലിയൊരു ഒളിച്ചോട്ടമാണ്. തൻ്റെ ധർമ്മം എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത വ്യക്തിക്ക് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടിയോ രാഷ്ട്രത്തിന് വേണ്ടിയോ അർത്ഥവത്തായ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. സത്യത്തെ തമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തുന്ന ഏതൊരു സൗധവും തകർന്നുവീഴുമെന്നത് പ്രകൃതിനിയമമാണ്.
ഹൈന്ദവ ധർമ്മത്തിൻ്റെ അന്തസ്സത്തയായ സഹിഷ്ണുതയും ലോകക്ഷേമവും (ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു) വിസ്മരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, പകരം അവിടെ വളരുന്നത് സ്വാർത്ഥതയും സങ്കുചിത ചിന്താഗതികളുമാണ്. ഇത് ആത്യന്തികമായി സമൂഹത്തിൻ്റെ കെട്ടുറപ്പിനെ ബാധിക്കുകയും ആഭ്യന്തരമായ തകർച്ചയ്ക്ക് വഴിതെളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സംസ്കാരം എന്നത് കേവലം ആചാരങ്ങളോ അനുഷ്ഠാനങ്ങളോ മാത്രമല്ല, അത് ഒരു ജീവിതരീതിയാണ്. പ്രകൃതിയോടും സഹജീവികളോടും പുലർത്തേണ്ട ആദരവും കരുണയും സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്. പവിത്രമായ ഗംഗയെയും ഗോമാതാവിനെയും ആരാധിക്കുന്ന ഒരു സംസ്കാരം പ്രകൃതിസംരക്ഷണത്തിൻ്റെ വലിയൊരു പാഠമാണ് നൽകുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഈ ആദരവ് വെറും പ്രകടനപരതയിലേക്ക് ഒതുങ്ങുകയും യഥാർത്ഥ സംസ്കാരം വിസ്മരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സത്യസന്ധമായ ജീവിതചര്യകളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നതാണ് ഹിന്ദുസമൂഹം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി. അധർമ്മത്തിലൂടെയും അസത്യത്തിലൂടെയും നേടുന്ന ഭൗതിക വളർച്ച താൽക്കാലികം മാത്രമാണ്. നൈതികമായ തകർച്ച സംഭവിക്കുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്ക് രാഷ്ട്രീയമായോ സാമ്പത്തികമായോ എത്രതന്നെ മുന്നേറ്റമുണ്ടായാലും അത് നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല. ചരിത്രത്തിൽ വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തകർന്നടിഞ്ഞത് പുറത്തുനിന്നുള്ള ആക്രമണങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആഭ്യന്തരമായ ധർമ്മച്യുതി മൂലമായിരുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം വിസ്മരിക്കരുത്.
വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലും സാമൂഹിക തലത്തിലും നമ്മുടെ സംസ്കാരം പിന്തള്ളപ്പെടുന്നത് കനത്ത പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. വരുംതലമുറയ്ക്ക് പകർന്നുനൽകാൻ മഹത്തായ മൂല്യങ്ങളില്ലാതെ വരുമ്പോൾ അവർ ലക്ഷ്യബോധമില്ലാത്തവരായി മാറുന്നു. മാതാപിതാക്കളെ ആദരിക്കുന്നതും ഗുരുവിനെ വന്ദിക്കുന്നതും അതിഥിയെ ദൈവമായി കാണുന്നതുമായ ആ ഉന്നത സംസ്കാരം ഇന്ന് പലപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നു. സത്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത കുറയുമ്പോൾ സമൂഹത്തിൽ അഴിമതിയും അനീതിയും വർദ്ധിക്കുന്നു. ഇത് സാധാരണക്കാരൻ്റെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുകയും വ്യവസ്ഥിതിയിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഹൈന്ദവ ദർശനം വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന ‘സത്യയുഗം’ എന്നത് സത്യം നാല് കാലുകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന കാലമാണ്. അതിൽ നിന്ന് കലിയുഗത്തിൻ്റെ അധർമ്മങ്ങളിലേക്ക് സമൂഹം കൂപ്പുകുത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന തിരിച്ചടി പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങൾ പോലെയോ സാമൂഹിക കലാപങ്ങൾ പോലെയോ ഭീകരമായിരിക്കും.
സത്യത്തോടും സംസ്കാരത്തോടും മുഖം തിരിച്ചു നിൽക്കുന്നതിൻ്റെ മറ്റൊരു ദുരന്തഫലം സാംസ്കാരിക അധിനിവേശമാണ്. സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിൽ അഭിമാനമില്ലാത്ത ഒരു ജനതയെ എളുപ്പത്തിൽ മാറ്റാൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് സാധിക്കും. ഇത് മതപരമായ മാറ്റത്തേക്കാൾ ഉപരി ചിന്താഗതികളിലെ മാറ്റമാണ്. പടിഞ്ഞാറൻ നാടുകളിലെ ഉപഭോഗ തൃഷ്ണയെ സ്വന്തം സംസ്കാരമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന യുവതലമുറയ്ക്ക് ആത്മീയമായ അടിത്തറ നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ആത്മീയതയില്ലാത്ത ഭൗതികവാദം മനഃശാന്തിയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ഇന്ന് വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും കുടുംബശൈഥില്യങ്ങളും ഈ സാംസ്കാരിക തകർച്ചയുടെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്. ഇതിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ സത്യത്തിലേക്കും പാരമ്പര്യത്തിലേക്കും മടങ്ങുകയല്ലാതെ മറ്റൊരു പോംവഴിയില്ല.
ഹിന്ദുസമൂഹം ഇന്ന് ഒരു സന്ധിയിലാണ്. ഒന്നുകിൽ സത്യത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാം, അല്ലെങ്കിൽ അസത്യത്തിന്റെയും അസംസ്കാരത്തിൻ്റെയും അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴാം. രണ്ടാമത്തെ പാതയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതെങ്കിൽ കാലം നൽകുന്ന തിരിച്ചടി അതിരൂക്ഷമായിരിക്കും. അത് സ്വത്വത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ വിസ്മൃതിയിലേക്കും സമുദായത്തിൻ്റെ നാശത്തിലേക്കും നയിക്കും. അതിനാൽ, ഓരോ വ്യക്തിയും സത്യസന്ധമായ ജീവിതം നയിക്കാനും സ്വന്തം സംസ്കാരത്തെ മുറുകെപ്പിടിക്കാനും തയ്യാറാകണം. ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്നത് സത്യത്തിലാണ്. ആ സത്യത്തെ മുറുകെപ്പിടിച്ചാൽ മാത്രമേ വരാനിരിക്കുന്ന കനത്ത തിരിച്ചടികളിൽ നിന്ന് ഹിന്ദുസമൂഹത്തെ രക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കൂ. സത്വബോധമുള്ള, സംസ്കാരസമ്പന്നമായ ഒരു ജനതയ്ക്ക് മാത്രമേ ലോകത്തിന് വഴികാട്ടിയാകാൻ കഴിയൂ എന്ന പരമമായ സത്യം നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
