നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ മണ്ണും വായുവും ജലവും ഇന്ന് നിശബ്ദമായ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. പുറമേ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ജീവിതം നടക്കുന്നതായി തോന്നാമെങ്കിലും, ഓരോ കുടുംബത്തിനുള്ളിലും ഓരോ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലും കടന്നുവരുന്ന അസ്വസ്ഥതകളും തടസ്സങ്ങളും നാം കാണാതെ പോകരുത്. പണ്ട് നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആത്മീയമായ ഉണർവും, പ്രകൃതിയോടുള്ള ചേർന്നുനിൽപ്പും, പരസ്പര വിശ്വാസവും എവിടെയോ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാടിന്റെ പൊതുവായ നന്മയും സുകൃതവും ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ തട്ടുന്നത് ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും അകത്തളങ്ങളിലാണ്. ഒരു വീട്ടിൽ കാരണമില്ലാത്ത അസ്വസ്ഥതകളും, രോഗപീഡകളും, സാമ്പത്തിക ഞെരുക്കങ്ങളും, പുതിയ സംരംഭങ്ങളിലെ തടസ്സങ്ങളും, യുവതലമുറയുടെ വഴിമാറിയുള്ള സഞ്ചാരവും, മുതിർന്നവരുടെ ഒറ്റപ്പെടലും പതിവാകുമ്പോൾ അത് കേവലം യാദൃച്ഛികമായി കാണാൻ കഴിയില്ല.
നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ധർമ്മബോധവും, നാടിന്റെ കാവൽ ദേവതകളോടും പ്രകൃതിയോടുമുള്ള കടമകളും വിസ്മരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന സുകൃതക്ഷയത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണിവ.ഓരോ കുടുംബവും ഇന്ന് നേരിടുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ എണ്ണിപ്പറയുമ്പോൾ നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്, എവിടെയാണ് നമുക്ക് പിഴച്ചതെന്ന്. കുളങ്ങളും തോടുകളും മലിനമായപ്പോൾ നമ്മുടെ കിണറുകളിലെ ജലനിരപ്പും ശുദ്ധിയും കുറഞ്ഞു; അതിന്റെ ഫലമായി പകർച്ചവ്യാധികളും ജീവിതശൈലീ രോഗങ്ങളും വീടുകളിൽ കയറിപ്പറ്റി. കാവുകളും പച്ചത്തുരുത്തുകളും വെട്ടിത്തെളിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ നാടിന്റെ തണലും താളവും നഷ്ടമായി, കാലാവസ്ഥയിലെ അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റങ്ങളും കാർഷിക തകർച്ചയും നാട്ടുകാരുടെ വരുമാനത്തെ നേരിട്ട് ബാധിച്ചു. മൺമറഞ്ഞുപോയ പൂർവ്വികരെ സ്മരിക്കാനും അവർക്ക് നൽകേണ്ട കടമകൾ നിർവ്വഹിക്കാനും സമയം കണ്ടെത്താനാകാത്ത തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ, പല കുടുംബങ്ങളിലും സന്താനഭാഗ്യത്തിലെ തടസ്സങ്ങളും വിവാഹ-ഉദ്യോഗ തടസ്സങ്ങളും അകാരണമായ ഭയപ്പാടുകളും മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുവരികയാണ്. അയൽപക്കത്തെ സ്നേഹബന്ധങ്ങളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴുകയും, ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ പോലും വലിയ പിണക്കങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ അശാന്തി ഓരോ വീടിന്റെയും സമാധാനം കെടുത്തുന്നു.
അകാലമൃത്യുവിന്റെയും അപകടങ്ങളുടെയും വാർത്തകൾ നാട്ടിൽ ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, നാടിന്റെ കാവൽച്ചട്ടയും സുകൃതബലവും ദുർബലമാകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് അത് വിളിച്ചുപറയുന്നത്.
ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ കേവലം വ്യക്തിപരമായ പരാതികളായി മാറ്റിവെക്കാതെ, നാടിന്റെ പൊതുവായ ദോഷങ്ങളായും സുകൃതക്ഷയമായും തിരിച്ചറിയേണ്ട സമയമാണിത്. കാരണം, ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ നന്മയും തിന്മയും അവിടെ വസിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
നാട്ടിൽ ഐശ്വര്യം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ നാടിന്റെ പൊതുവായ സുകൃതം വർദ്ധിക്കണം. അതിന് ഒറ്റപ്പെട്ട ശ്രമങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ജാതിഭേദമന്യേ, രാഷ്ട്രീയ-വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച്, ഗ്രാമവാസികൾ ഒന്നടങ്കം ഒത്തുകൂടേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരേ മനസ്സോടെയും നിസ്വാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥനയോടെയും നാടിനായി കൈകോർക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പോസിറ്റീവ് ഊർജ്ജം നിറയുകയുള്ളൂ. നാട്ടുകാരുടെ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ നടത്തുന്ന സമൂഹ പ്രാർത്ഥനകളും, ഹോമ-പൂജാ കർമ്മങ്ങളും, അന്നദാനവും, പ്രകൃതി-ജല സംരക്ഷണ യജ്ഞങ്ങളും ചേരുമ്പോഴാണ് ഒരു നാടിന്റെ സുകൃതം വീണ്ടെടുക്കപ്പെടുന്നത്.
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നല്ല ഇത്. ഭാരതത്തിലെ മറ്റ് പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും ഗ്രാമങ്ങൾ ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച് വലിയ മാറ്റങ്ങളും ഐശ്വര്യവും കൈവരിച്ച ചരിത്രമുണ്ട്. ഗുജറാത്ത്, രാജസ്ഥാൻ, മധ്യപ്രദേശ്, ഉത്തരാഖണ്ഡ്, തമിഴ്നാട്, കർണാടക തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ നിരവധി ഗ്രാമങ്ങളിൽ, വരൾച്ചയും കലഹങ്ങളും രോഗദുരിതങ്ങളും സാമ്പത്തിക പിന്നാക്കാവസ്ഥയും രൂക്ഷമായ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഗ്രാമവാസികൾ ഒന്നിച്ചുചേർന്ന് സമൂഹയജ്ഞങ്ങളും അന്നദാനവും ജലസംരക്ഷണ കർമ്മങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.
അത്തരം കൂട്ടായ്മകളിലൂടെ കുളങ്ങളും ജലാശയങ്ങളും പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും, കാവുകളും വൃക്ഷങ്ങളും സംരക്ഷിക്കുകയും, നാടിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി സമൂഹപൂജകളും ഹോമങ്ങളും ഭക്തിപൂർവ്വം അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്ത ഗ്രാമങ്ങളിൽ പിന്നീട് കണ്ടത് അവിശ്വസനീയമായ മാറ്റങ്ങളാണ്. വരണ്ടുണങ്ങിയ കിണറുകളിൽ തെളിനീർ നിറഞ്ഞു; കൃഷിയിടങ്ങൾ പച്ചപ്പണിഞ്ഞു; നാട്ടിലെ കലഹങ്ങളും അസ്വസ്ഥതകളും കുറഞ്ഞ് സമാധാനവും ഐക്യവും വളർന്നു; ജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യനിലയിലും സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയിലും വലിയ പുരോഗതിയുണ്ടായി. ആത്മീയമായ ഐക്യവും പ്രായോഗികമായ നന്മയും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ ആ ഗ്രാമങ്ങൾ മാതൃകാപരമായ ഐശ്വര്യകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി.
നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിലും അത്തരമൊരു നവോത്ഥാനവും ഐശ്വര്യവും കൊണ്ടുവരാൻ നമുക്ക് തീർച്ചയായും സാധിക്കും. അതിനായി നാട്ടുകാരുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ സമൂഹ ഐശ്വര്യ പൂജകളും, മഹാഗണപതി ഹോമം, മൃത്യുഞ്ജയ-സുദർശന ഹോമങ്ങൾ, ഭഗവതി സേവ / വിളക്കുപൂജ, സമൂഹ അന്നദാനം എന്നിവ സംഘടിപ്പിക്കേണ്ടത് കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആവശ്യമാണ്. ഹോമ-പൂജാ കർമ്മങ്ങളിലൂടെ അന്തരീക്ഷവും നാടിന്റെ ആത്മീയ ചൈതന്യവും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അന്നദാനത്തിലൂടെ വിശപ്പും അകൽച്ചയും ഇല്ലാതാകുന്നു. അതോടൊപ്പം പിതൃതർപ്പണത്തിലൂടെ പൂർവ്വികരുടെ അനുഗ്രഹവും, കാവുകളുടെയും ജലാശയങ്ങളുടെയും ശുചീകരണ-സംരക്ഷണത്തിലൂടെ പ്രകൃതിയുടെ അനുഗ്രഹവും നമുക്ക് നേടിയെടുക്കാം. നാട്ടിലെ ഓരോ കുടുംബത്തിനും ഇതിൽ നേരിട്ട് പങ്കാളികളാകാൻ സാധിക്കുന്ന വിധത്തിൽ, എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ കർമ്മങ്ങൾ വിഭാവനം ചെയ്യേണ്ടത്.
ഇനി നമ്മൾ ഈ വിഷയത്തിൽ അലംഭാവം കാണിക്കുകയോ, “എനിക്കെന്ത്, മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യട്ടെ” എന്ന മനോഭാവം തുടരുകയോ ചെയ്താൽ, ഭാവിയിൽ നമ്മുടെ ഗ്രാമവും കുടുംബങ്ങളും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ അതിരൂക്ഷമായിരിക്കും. ജലക്ഷാമം രൂക്ഷമായി കുടിവെള്ളം പോലും വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് നാട് മാറിയേക്കാം. പകർച്ചവ്യാധികളും ചികിത്സാ ചെലവുകളും കുടുംബങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യം ചോർത്തിക്കളയുന്ന സ്ഥിതി വരാം. യുവതലമുറയ്ക്ക് നാട്ടിൽ തൊഴിലും വളർച്ചയും ലഭിക്കാതെ നാടുവിടേണ്ടി വരികയും, മുതിർന്നവർ തനിച്ചാകുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം ശക്തിപ്പെടാം. കുടുംബങ്ങൾക്കുള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതകളും സാമൂഹിക അകൽച്ചകളും കൂടി, ഒരു കാലത്ത് സ്നേഹവും ഐശ്വര്യവും തുളുമ്പിനിന്ന ഗ്രാമം നിസ്സംഗതയുടെയും പ്രതിസന്ധിയുടെയും പിടിയിലമരാൻ അധികകാലം വേണ്ടിവരില്ല. ആ ഒരു ദുരന്തത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ നാടിനെ തള്ളിവിടാൻ നാം അനുവദിച്ചുകൂടാ.
ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ നാടിനോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലുമാണ് ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ആദ്യവിത്ത്. നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷിതമായ ഭാവിക്കും, മുതിർന്നവരുടെ സമാധാനപരമായ ജീവിതത്തിനും, നാടിന്റെ നിലനിൽപ്പിനും വേണ്ടി നമുക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാം. വാക്കുകൾക്കപ്പുറം പ്രവൃത്തിയുടെയും പ്രാർത്ഥനയുടെയും കൂട്ടായ്മയിലൂടെ, നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തെ വീണ്ടും സുകൃതസമ്പന്നവും ഐശ്വര്യപൂർണ്ണവുമായ നാടാക്കി മാറ്റിയെടുക്കാൻ നമുക്ക് ഒറ്റക്കെട്ടായി മുന്നിട്ടിറങ്ങാം.





