വയോജനങ്ങളുടെ അന്തസ്സും സുരക്ഷയും അവകാശങ്ങളും ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രധാന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. കുടുംബത്തിനകത്തും പരിചരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലും വയോജനങ്ങൾ നേരിടുന്ന അവഗണനയും ചൂഷണവും തടയാൻ ഫലപ്രദമായ നിയമസംവിധാനം അനിവാര്യവുമാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ‘കേരളം വയോജന പരിചരണവും അവകാശ സംരക്ഷണവും ബിൽ, 2026’ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ക്ഷേമലക്ഷ്യങ്ങൾ സ്വാഗതാർഹമാണ്. എന്നാൽ നല്ല ലക്ഷ്യം മാത്രം ഒരു നിയമത്തിൻ്റെ ഭരണഘടനാസാധുത ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല. നിയമനിർമാണ അധികാരം, നിലവിലുള്ള കേന്ദ്രനിയമവുമായുള്ള പൊരുത്തം, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അധികാരപരിധി, നടപടിക്രമങ്ങളിലെ നീതി എന്നിവയും ഉറപ്പാക്കണം.
2026 ഒക്ടോബർ 10-ലെ കേരള ഗസറ്റ് അസാധാരണ വിജ്ഞാപന നമ്പർ 2703-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതായി മെമ്മോറാണ്ടത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന പതിനാറാം കേരള നിയമസഭയുടെ പതിനഞ്ചാം നമ്പർ ബില്ലിലെ ചില വ്യവസ്ഥകൾ ഈ നിലയിൽ വിശദമായ പരിശോധനയും ഭേദഗതിയും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
കേന്ദ്രനിയമവും സംസ്ഥാനനിയമവും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കാം
‘മാതാപിതാക്കളുടെയും മുതിർന്ന പൗരന്മാരുടെയും പരിപാലനവും ക്ഷേമവും സംബന്ധിച്ച കേന്ദ്രനിയമം, 2007’ നിലവിലുണ്ടെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പുതിയ ബിൽ മുഴുവനായും ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമാണെന്ന് പറയാനാവില്ല.
വയോജന പരിചരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ രജിസ്ട്രേഷൻ, സേവനനിലവാരം, പരിചാരകരുടെ ഉത്തരവാദിത്വം, സ്ഥാപനപരമായ മേൽനോട്ടം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ സംസ്ഥാനത്തിന് നിയമപരമായ ഇടപെടൽ നടത്താനാവും.
പ്രശ്നം ഉയരുന്നത് സംസ്ഥാനനിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകൾ കേന്ദ്രനിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകളുമായി നേരിട്ട് ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോഴാണ്. ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 254 പ്രകാരം, സമവർത്തി പട്ടികയിലെ വിഷയത്തിൽ കേന്ദ്രനിയമവും സംസ്ഥാനനിയമവും തമ്മിൽ വൈരുധ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, വൈരുധ്യമുള്ള പരിധിയിൽ സംസ്ഥാനനിയമത്തിന്റെ സാധുത ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാം.
എം. കരുണാനിധി വേഴ്സസ് യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ, ഡോ. എ.കെ. സഭാപതി വേഴ്സസ് സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് കേരള എന്നീ കേസുകളിലെ തത്ത്വങ്ങൾ മുൻനിർത്തി, രണ്ട് നിയമങ്ങളുടെയും യഥാർഥ വിഷയവും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ഘടകങ്ങളും നിയമപരമായ ഫലങ്ങളും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണപരമായ സംവിധാനങ്ങൾ സമാന്തരമായി നിലനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം വൈരുധ്യം സ്ഥാപിക്കപ്പെടില്ല. എന്നാൽ ഒരേ പ്രവൃത്തിക്ക് പരസ്പരം പൊരുത്തപ്പെടാത്ത ശിക്ഷാവ്യവസ്ഥകൾ ഏർപ്പെടുത്തുന്നത് ഗൗരവമായ ഭരണഘടനാപരമായ ചോദ്യമുയർത്തും.
ഉപേക്ഷിക്കലിനുള്ള ശിക്ഷ: പ്രധാന വൈരുധ്യം
മെമ്മോറാണ്ടം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം ബില്ലിലെ ക്ലോസ് 30(5) ആണ്. കേന്ദ്രനിയമത്തിലെ വകുപ്പ് 24, വയോജനത്തെ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിക്ക് പരമാവധി മൂന്നുമാസത്തെ തടവോ അയ്യായിരം രൂപ പിഴയോ രണ്ടും കൂടിയോ വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു. അതേസമയം, സംസ്ഥാന ബില്ലിലെ ക്ലോസ് 30(5), പരിചരണ കേന്ദ്രത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിക്ക് പരമാവധി മൂന്നുവർഷത്തെ തടവും അമ്പതിനായിരം രൂപവരെ പിഴയും നിർദേശിക്കുന്നതായി മെമ്മോറാണ്ടം പറയുന്നു.
രണ്ട് വ്യവസ്ഥകളും ഒരേ സംഭവസാഹചര്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുവെങ്കിൽ, ശിക്ഷയിലെ ഈ വലിയ വ്യത്യാസം അനുച്ഛേദം 254 പ്രകാരമുള്ള പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകും. സവേർഭായ് അമൈദാസ് വേഴ്സസ് സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് ബോംബെ കേസിലെ തത്ത്വങ്ങൾ ഈ ചർച്ചയിൽ പ്രസക്തമാണ്.
ഇതിന് പരിഹാരമായി, കേന്ദ്രനിയമത്തിലെ കുറ്റത്തിൽനിന്ന് വ്യക്തമായി വേർതിരിക്കുന്ന അധിക ഘടകങ്ങളോടുകൂടിയ ഗുരുതര കുറ്റമായി സംസ്ഥാന വ്യവസ്ഥ പുനർരൂപപ്പെടുത്താം. അതല്ലെങ്കിൽ, സമവർത്തി മേഖലയിലെ വൈരുധ്യം നിലനിർത്താനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അനുച്ഛേദം 254(2) പ്രകാരം ബിൽ രാഷ്ട്രപതിയുടെ പരിഗണനയ്ക്കായി സംവരണം ചെയ്ത് അംഗീകാരം നേടേണ്ടിവരും. അത്തരം വൈരുധ്യം പരിഹരിക്കാൻ ഗവർണറുടെ അംഗീകാരം മാത്രം മതിയാകില്ല.
പുതിയ ഫോറങ്ങളും നിലവിലുള്ള ട്രൈബ്യൂണലുകളും
ബില്ലിലെ ക്ലോസുകൾ 5 മുതൽ 9 വരെ നിർദേശിക്കുന്ന സംരക്ഷണ യൂണിറ്റുകൾ, ജില്ലാ ഫോറങ്ങൾ, രജിസ്ട്രാർ സംവിധാനം എന്നിവയുടെ അധികാരപരിധി വ്യക്തമായി നിർവചിക്കണം. കേന്ദ്രനിയമപ്രകാരം നിലവിലുള്ള മെയിന്റനൻസ് ട്രൈബ്യൂണലുകളുടെയും അപ്പീൽ ട്രൈബ്യൂണലുകളുടെയും അധികാരങ്ങളിൽ ഇവ ഇടപെടുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കണം.
പ്രത്യേകിച്ച്, കേന്ദ്രനിയമത്തിലെ വകുപ്പ് 23 പ്രകാരമുള്ള സ്വത്തുകൈമാറ്റം റദ്ദാക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികൾ പുതിയ ഭരണപരമായ ഫോറങ്ങളിലേക്ക് മാറുകയോ അവയുടെ ഇടപെടലിലൂടെ ബാധിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യരുത്. പരിചരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേൽനോട്ടവും പരാതികളിലെ ഭരണപരമായ അന്വേഷണവും നടത്താനുള്ള അധികാരം, സ്വത്തവകാശ സംബന്ധമായ തർക്കങ്ങൾ തീർപ്പാക്കാനുള്ള അധികാരമായി മാറാൻ പാടില്ല.
ജില്ലാ സംരക്ഷണ ഫോറങ്ങൾക്ക് മെയിന്റനൻസ് ട്രൈബ്യൂണലുകളുടെ ഉത്തരവുകൾ മാറ്റാനോ മറികടക്കാനോ പകരം ഉത്തരവുകൾ നൽകാനോ അധികാരമില്ലെന്ന് ബില്ലിൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തണം. ഇത് വയോജനങ്ങൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കും നിയമപരമായ വ്യക്തത നൽകും.
സംവിധാനം ഒരുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ശിക്ഷയോ?
നിയമം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നതും അതനുസരിച്ചുള്ള ഭരണസംവിധാനം പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നതും തമ്മിലുള്ള സമയവ്യത്യാസം മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നമാണ്. ക്ലോസ് 1(2) ഉടൻ പ്രാബല്യം നിർദേശിക്കുമ്പോൾ, ക്ലോസ് 12(3) നിലവിലുള്ള പരിചരണ കേന്ദ്രങ്ങൾക്ക് രജിസ്ട്രേഷനായി അപേക്ഷിക്കാൻ തൊണ്ണൂറുദിവസം അനുവദിക്കുന്നതായി മെമ്മോറാണ്ടം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്ലോസ് 8(1) പ്രകാരം ജില്ലാ സംരക്ഷണ യൂണിറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ ആറുമാസമാണ് അനുവദിക്കുന്നത്.
അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കാനും പരിശോധിക്കാനും തീരുമാനമെടുക്കാനുമുള്ള സംവിധാനം പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നതിന് മുമ്പ് സ്ഥാപനങ്ങൾക്കെതിരെ ശിക്ഷാനടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സാഹചര്യം നീതിയുക്തമല്ല. പാലിക്കാൻ പ്രായോഗിക അവസരം ലഭിക്കാത്ത ബാധ്യതയുടെ പേരിൽ ക്രിമിനൽ നടപടിയോ സ്ഥാപനത്തിന്റെ അടച്ചുപൂട്ടലോ ഉണ്ടാകുന്നത് അനുച്ഛേദങ്ങൾ 14, 19(1)(g), 21 എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാം.
അതിനാൽ രജിസ്ട്രേഷൻ സംവിധാനം പൂർണമായി പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ശേഷമായിരിക്കണം അപേക്ഷാസമയപരിധി ആരംഭിക്കേണ്ടത്. സമയബന്ധിതമായി അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ച സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക്, അപേക്ഷയിൽ തീരുമാനമുണ്ടാകുന്നതുവരെ ഉചിതമായ സംരക്ഷണവും നൽകണം.
ബാങ്കിങ്, ഇൻഷുറൻസ് മേഖലകളിലെ അധികാരപരിധി
വയോജനങ്ങൾ നേരിടുന്ന സൈബർ തട്ടിപ്പുകളും സാമ്പത്തിക ചൂഷണവും തടയേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ ലക്ഷ്യത്തിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന നടപടികൾ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ നിയമനിർമാണ അധികാരപരിധിക്കുള്ളിലായിരിക്കണം.
ബില്ലിലെ ക്ലോസുകൾ 21, 22 എന്നിവ ബാങ്കുകളുടെയും ഇൻഷുറൻസ് സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിർബന്ധിത സമയപരിധികളോ അക്കൗണ്ട് മരവിപ്പിക്കൽ സംവിധാനങ്ങളോ ദേശീയ നിയന്ത്രണവ്യവസ്ഥകളെ മറികടക്കുന്ന നിർദേശങ്ങളോ ഏർപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ, നിയമനിർമാണ അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരും. ബാങ്കിങ്, ഇൻഷുറൻസ് എന്നിവ യഥാക്രമം യൂണിയൻ പട്ടികയിലെ എൻട്രികൾ 45, 47 എന്നിവയിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന വിഷയങ്ങളാണ്.
അതുകൊണ്ട് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പങ്ക് ഇരകൾക്കുള്ള സഹായം, പരാതി നൽകാനുള്ള സൗകര്യം, സൈബർ പൊലീസുമായുള്ള ഏകോപനം, ബാങ്കുകളുമായുള്ള ബന്ധപ്പെടൽ, തുടർനടപടികൾക്ക് പിന്തുണ എന്നിവയിൽ വ്യക്തമായി കേന്ദ്രീകരിക്കണം. കേന്ദ്രനിയമങ്ങളുടെയും റിസർവ് ബാങ്ക് നിയന്ത്രണങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളെ മാനിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ക്ലോസുകൾ ഭേദഗതി ചെയ്യണം.
ജീവിതാന്ത്യ ചികിത്സാനിർദേശവും വ്യക്തിയുടെ സ്വയംനിർണയാവകാശവും
ക്ലോസ് 28-ലെ മുൻകൂർ ചികിത്സാനിർദേശം അഥവാ ‘ലിവിങ് വിൽ’ സംബന്ധിച്ച വ്യവസ്ഥകൾ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ രൂപപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. ജില്ലാ ഫോറം അധ്യക്ഷന്റെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തൽ പോലുള്ള ഭരണപരമായ നടപടി മാത്രം, ആവശ്യമായ വൈദ്യശാസ്ത്രപരവും നിയമപരവുമായ സംരക്ഷണങ്ങൾക്ക് പകരമാകരുത്.
മെമ്മോറാണ്ടത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്ന കോമൺ കോസ് വേഴ്സസ് യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ കേസിലെയും തുടർവിധികളിലെയും നിർദേശങ്ങളുമായി ഈ വ്യവസ്ഥ യോജിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. സാക്ഷികളുടെ സാന്നിധ്യം, ആവശ്യമായ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തൽ, ചികിത്സാസംബന്ധമായ വിലയിരുത്തൽ, മെഡിക്കൽ ബോർഡുകളുടെ പങ്ക് എന്നിവ ബാധകമായ സുപ്രീം കോടതി മാർഗനിർദേശങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമായിരിക്കണം.
വ്യക്തിയുടെ സ്വതന്ത്ര തീരുമാനവും അന്തസ്സും സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, സമ്മർദം, ദുരുപയോഗം, നടപടിക്രമങ്ങളിലെ വീഴ്ച എന്നിവ തടയുന്ന സംവിധാനവും വേണം.
പിഴ നിശ്ചയിക്കുന്നതിൽ നിയമസഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്വം
ക്ലോസുകൾ 12(17), 35(2)(e) എന്നിവ പ്രകാരം രജിസ്ട്രേഷനില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് പണപ്പിഴ ചുമത്താനുള്ള അധികാരം ചട്ടങ്ങളിലൂടെ നിർണയിക്കാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അതിന്റെ പരിധി നിയമത്തിൽതന്നെ വ്യക്തമാക്കണം.
പരമാവധി പിഴ എത്രയാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കാതെ അത് പൂർണമായി കാര്യനിർവാഹക വിഭാഗത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് അമിത അധികാരപ്രത്യായോജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യമുയർത്തും. പിഴയുടെ പരിധി, മുൻകൂർ നോട്ടീസ്, വിശദീകരണം നൽകാനുള്ള അവസരം, കാരണസഹിതമായ ഉത്തരവ്, അപ്പീൽ അവകാശം എന്നിവ നിയമത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം. ശിക്ഷാനടപടികൾ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അനിയന്ത്രിത വിവേചനാധികാരത്തെ ആശ്രയിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കണം.
ഭേദഗതികളിലൂടെ കൂടുതൽ ശക്തമായ സംരക്ഷണം
ബില്ലിലെ ക്ലോസ് 33 വിപുലീകരിച്ച് കേന്ദ്രനിയമപ്രകാരമുള്ള അധികാരങ്ങൾ, നിലവിലുള്ള ട്രൈബ്യൂണൽ നടപടികൾ, പരിഗണനയിലുള്ള കേസുകൾ, നിയമപരമായ പരിഹാരങ്ങൾ എന്നിവ സംരക്ഷിക്കണം. പുതിയ ഫോറങ്ങളുടെ അധികാരപരിധിയും വ്യക്തമായി നിർവചിക്കണം.
ഉപേക്ഷിക്കൽ സംബന്ധിച്ച കുറ്റവ്യവസ്ഥ കേന്ദ്രനിയമവുമായി യോജിപ്പിക്കുകയോ വ്യക്തമായ അധിക ഘടകങ്ങളുള്ള സ്വതന്ത്ര കുറ്റമായി രൂപപ്പെടുത്തുകയോ വേണം. സാമ്പത്തിക സംരക്ഷണ വ്യവസ്ഥകൾ കേന്ദ്രനിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളുമായി ഏകോപിപ്പിക്കുകയും മുൻകൂർ ചികിത്സാനിർദേശങ്ങൾ ബാധകമായ സുപ്രീം കോടതി മാർഗനിർദേശങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുത്തുകയും വേണം. രജിസ്ട്രേഷൻ സംവിധാനവും ശിക്ഷാവ്യവസ്ഥകളും ഘട്ടംഘട്ടമായി പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരുന്നതും ആവശ്യമാണ്.
വയോജന സംരക്ഷണ നിയമത്തിന്റെ വിജയമെന്നത് കഠിനമായ ശിക്ഷകൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. വ്യക്തമായ അധികാരപരിധിയും പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സംവിധാനവും നീതിയുക്തമായ നടപടിക്രമങ്ങളും ഉറപ്പാക്കുമ്പോഴാണ് നിയമം യഥാർഥ സംരക്ഷണമായി മാറുന്നത്. അതിനാൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ട ഭരണഘടനാപരവും നടപടിക്രമപരവുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിച്ചശേഷം ബിൽ നിയമമാക്കുന്നതാണ് ഉചിതം. അത്തരം തിരുത്തലുകൾ ക്ഷേമലക്ഷ്യത്തെ കൂടുതൽ ഫലപ്രദവും നിയമപരമായി സുസ്ഥിരവുമാക്കും.
