പരിസ്ഥിതിയെ പരിഗണിക്കാത്ത സർക്കാറുകളും ആവർത്തിക്കുന്ന ദുരന്തങ്ങളും: കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണനത്തിന്റെയും അശാസ്ത്രീയ വികസനത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരു പുനർവിചിന്തനം

ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെയും മുതലാളിത്ത വികസനത്തിന്റെയും ഈ പുതിയ കാലഘട്ടത്തിൽ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭരണകൂടങ്ങൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വിമർശനം അവ അവലംബിക്കുന്ന പരിസ്ഥിതിവിരുദ്ധ നയങ്ങളാണ്. പ്രകൃതിയെ ചൂഷണം ചെയ്തും, കോർപ്പറേറ്റ് ഭീമന്മാരെ പ്രീണിപ്പിച്ചും നടപ്പിലാക്കുന്ന “വികസനം” ഒടുവിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നത് വൻതോതിലുള്ള പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിലാണ്. സാധാരണ ജനങ്ങൾക്ക് തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, വൻകിട കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ലാഭക്കൊതിക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുന്ന ഭരണകൂട സമീപനം മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. പരിസ്ഥിതി നാശവും കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണനവും എങ്ങനെയാണ് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തെ ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നത് എന്നതിന്റെ ഒടുവിലത്തെ തെളിവാണ് വയനാട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം (2026 സെപ്റ്റംബർ 7-ന്) ഉണ്ടായ അതിശക്തമായ ഉരുൾപൊട്ടലും തുടർന്നുണ്ടായ ദുരന്തവും. മുൻപുണ്ടായ മഹാപ്രളയങ്ങളിൽ നിന്നും മുണ്ടക്കൈ, ചൂരൽമല ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്നും നാം ഒന്നും പഠിച്ചില്ലെന്നതിന്റെ നേർച്ചിത്രമാണിത്.

ഭരണകൂടങ്ങൾ വികസനമെന്ന പേരിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന പല പദ്ധതികളും യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിസ്ഥിതിയുടെ മരണവാറണ്ടുകളാണ്. പച്ചപ്പുള്ള കാടുകൾ വെട്ടിമാറ്റിയും, കായലുകളും തണ്ണീർത്തടങ്ങളും നികത്തിയും, മലകൾ ഇടിച്ചുനിരത്തിയും നിർമ്മിക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങളെയാണ് ഇന്ന് ‘വികസനം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിന്റെ വളർച്ച പ്രകൃതിവിഭവങ്ങൾ അളവറ്റതാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണയിലാണ് ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തിക മാതൃകകൾ പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പഠിക്കാതെ, ഹ്രസ്വകാല ലാഭത്തിനായി പദ്ധതികൾക്ക് അനുമതി നൽകുന്ന ആസൂത്രണമില്ലായ്മയാണ് ഇതിന് കാരണം. കേരളത്തിലുണ്ടായ പ്രളയങ്ങളും ഉരുൾപൊട്ടലുകളും മുതൽ ആഗോളതലത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഉഷ്ണതരംഗങ്ങളും കാട്ടുതീയും വരെ മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ പരിസ്ഥിതി നാശത്തിന്റെ ഫലങ്ങളാണ്. പശ്ചിമഘട്ടം പോലുള്ള അതീവ പരിസ്ഥിതി ലോല പ്രദേശങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന അനിയന്ത്രിതമായ ക്വാറി ഖനനവും ടൂറിസം നിർമ്മാണങ്ങളും പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ തെറ്റിക്കുന്നു. ഗാഡ്ഗിൽ, കസ്തൂരിരംഗൻ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ടുകൾ ഭരണകൂടങ്ങൾ അവഗണിച്ചതിന്റെ ദുരന്തഫലമാണ് നാം ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്നത്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം മൂലം ഋതുചക്രങ്ങൾ മാറുകയും അതിതീവ്ര മഴയും കടുത്ത വരൾച്ചയും മാറിമാറി വരികയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ ദുരന്തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ഇപ്പോൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടതുപോലെ അതീവ പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശങ്ങളിൽ നടപ്പിലാക്കുന്ന അശാസ്ത്രീയമായ തുരങ്കപാത നിർമ്മാണങ്ങളാണ്. മലനിരകൾ തുരന്ന് പാതകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത് ഉപരിതലത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഭൂമിക്കടിയിലും വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. തുരങ്ക നിർമ്മാണത്തിനായി നടത്തുന്ന വൻതോതിലുള്ള സ്ഫോടനങ്ങളും കനത്ത യന്ത്രങ്ങളുടെ ഉപയോഗവും മലനിരകളുടെ സ്വാഭാവിക ഉറപ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ഇത് പാറകളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴ്ത്തുകയും പിൽക്കാലത്ത് വലിയ ഉരുൾപൊട്ടലുകളിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂടാതെ മലകൾക്കുള്ളിലെ സ്വാഭാവിക ജലചാലുകളെ ഇത്തരം തുരങ്കങ്ങൾ മുറിച്ചുമാറ്റുന്നു.

മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം സുഗമമായി ഒഴുകിപ്പോകാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങി സമ്മർദ്ദം കൂടുകയും, മണ്ണും പാറയും ഒന്നാകെ താഴേക്ക് പതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനക്ഷേമ സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി സർക്കാരുകൾ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ലാഭസംരക്ഷണ ഏജൻസികളായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇന്ന് കാണാനാകുന്നത്. പരിസ്ഥിതി ആഘാത പഠന വിജ്ഞാപനങ്ങളിൽ കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് അനുകൂലമായി വരുത്തുന്ന ഭേദഗതികൾ ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. വ്യവസായങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ അനുമതി നൽകാൻ പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങൾ കാറ്റിൽപ്പറത്തുന്നു. ഭരണകൂട-കോർപ്പറേറ്റ് അച്ചുതണ്ട് മൂലം ജനങ്ങളുടെ ജീവനും സ്വത്തിനും വിലയില്ലാതാകുന്നു.

വലിയ വ്യവസായങ്ങളും തുരങ്കപാതകൾ പോലുള്ള വികസന പദ്ധതികളും വരുമ്പോൾ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് ജോലി ലഭിക്കുമെന്നാണ് സർക്കാരുകൾ എപ്പോഴും അവകാശപ്പെടാറുള്ളത്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം മറ്റൊന്നാണ്. ആധുനിക കോർപ്പറേറ്റ് വ്യവസായങ്ങളും നിർമ്മാണ രീതികളും ഭൂരിഭാഗവും വലിയ യന്ത്രങ്ങളെയും ഓട്ടോമേഷനെയുമാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്, ഇത് വിചാരിച്ചത്ര തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. വൻകിട പദ്ധതികൾക്കായി ഭൂമിയും പുഴകളും കയ്യേറുമ്പോൾ കർഷകർ, മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ, ആദിവാസികൾ തുടങ്ങിയ സാധാരണക്കാരുടെ പരമ്പരാഗത തൊഴിലുകളാണ് ഇല്ലാതാകുന്നത്. ഒരു ദുരന്തമുണ്ടാകുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഘാതം അനുഭവിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ഇത്തരം നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളോ കോർപ്പറേറ്റുകളോ അല്ല. തങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ നിന്ന് കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ആദിവാസികളും, തീരശോഷണം മൂലം വീട് നഷ്ടപ്പെടുന്ന തീരദേശവാസികളും വികസനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വില സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് നൽകേണ്ടി വരുന്നവരാണ്. പരിസ്ഥിതി നീതിയുടെ അഭാവമാണ് ഇവിടെ ദൃശ്യമാകുന്നത്. ലാഭം കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും, അതിന്റെ ദുരന്തങ്ങൾ സാധാരണക്കാർക്കുമായി വീതിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന പണം വിദേശ ബാങ്കുകളിലേക്ക് ഒഴുകുമ്പോൾ, ദുരന്തബാധിതർക്ക് സർക്കാർ നൽകുന്ന തുച്ഛമായ ആശ്വാസധനത്തിനായി വർഷങ്ങളോളം കാത്തുനിൽക്കേണ്ടി വരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ, വനനിയമങ്ങളിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളും, ഖനനാനുമതികൾ കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് നൽകുന്നതും വൻ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. വിദേശ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കാൻ പരിസ്ഥിതി മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നത് രാജ്യത്തെ ഒരു വലിയ പാരിസ്ഥിതിക തകർച്ചയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. നിലവിലുള്ള ഈ കോർപ്പറേറ്റ് അധിഷ്ഠിത വികസനത്തിന് ബദലുകൾ സാധ്യമാണ്. ഭാവി തലമുറയുടെ ആവശ്യങ്ങളെക്കൂടി പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സുസ്ഥിര വികസന രീതിയാണ് നമുക്ക് ആവശ്യം. പ്രാദേശിക ജനവിഭാഗങ്ങളെ പങ്കാളികളാക്കിക്കൊണ്ട്, പരിസ്ഥിതിക്ക് കോട്ടം തട്ടാത്ത രീതിയിലുള്ള ചെറുകിട വ്യവസായങ്ങൾക്കും കാർഷിക സംസ്കരണ യൂണീറ്റുകൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകണം. ഇത് കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് ലാഭമുണ്ടാക്കില്ലെങ്കിലും യഥാർത്ഥ തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കും.

ഭരണകൂടങ്ങളുടെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കാൻ ജനകീയ സമരങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ സാധിക്കൂ. സൈലന്റ് വാലി സമരം മുതൽ പ്ലാച്ചിമട സമരം വരെ കാണിക്കുന്നത് ജനങ്ങളുടെ പ്രതിരോധ വീര്യമാണ്. പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പോരാട്ടം കേവലം വൈകാരികമല്ല, അത് നിലനിൽപ്പിനായുള്ള രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടമാണ്.
വയനാട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം സംഭവിച്ച ദുരന്തവും അശാസ്ത്രീയമായ തുരങ്ക നിർമ്മാണങ്ങളും കേരളത്തിന് നൽകുന്ന അവസാനത്തെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. വിലാപങ്ങളും താൽക്കാലിക ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളും ധനസഹായ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും കൊണ്ട് മാത്രം ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പരിഹാരമാകില്ല.

പരിസ്ഥിതിയെ പരിഗണിക്കാത്ത സർക്കാരുകളും കോർപ്പറേറ്റ് പ്രീണന നയങ്ങളും തുടർന്നാൽ, വരുംതലമുറയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ ഇവിടെ ഒരു ഭൂമി അവശേഷിക്കില്ല. ദുരന്തങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ താൽക്കാലിക ആശ്വാസ നടപടികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് പകരം, നയപരമായ മാറ്റങ്ങളാണ് ഉണ്ടാകേണ്ടത്. വികസനം മനുഷ്യന് വേണ്ടിയായിരിക്കണം, മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗവുമാണ്. കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ലാഭത്തേക്കാൾ മനുഷ്യന്റെ ജീവനും പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പിനും മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ഉയർന്നുവന്നാൽ മാത്രമേ ഈ ദുരന്ത പരമ്പരകൾക്ക് അറുതിവരുത്താൻ സാധിക്കൂ.